2 godzin temu
Od niedzieli w Polsce rozgorzała dyskusja wokół listu Episkopatu dotyczącego relacji katolicko-żydowskich. Reakcje – od spokojnej refleksji po otwarty sprzeciw części duchowieństwa i wiernych – pokazują, iż mamy do czynienia nie tylko z debatą o jednym dokumencie, ale z głębszym napięciem, które dojrzewało od dłuższego czasu.
W takich momentach katolik nie może ani ulec emocjom, ani uciec w milczenie. Potrzebny jest głos rozsądku – zakorzeniony w wierze, miłości do Kościoła i odpowiedzialności za prawdę.
Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
ks. Piotr W. Wiśniowski | EWTN Polska | 23 marca 2026 | Photo credit: EWTN PolskaTekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
Prawda nie podlega negocjacjom
Kościół odrzuca antysemityzm – i słusznie. Jest to grzech sprzeczny z Ewangelią, która wzywa do miłości każdego człowieka. Jednak prawda katolicka nie kończy się na jednym aspekcie rzeczywistości.
Chrystus mówi:
„Poznacie prawdę, a prawda was wyzwoli” (J 8,32).
A prawda zawsze jest pełna. Obejmuje zarówno wezwanie do miłości, jak i obowiązek sprawiedliwości, jak i rozeznanie znaków czasu.
Prudentia pastoralis – cnota konieczna
Święty Tomasz z Akwinu uczył, iż roztropność to „recta ratio agibilium” – adekwatny rozum w działaniu. To ona pozwala mówić prawdę we właściwym czasie, w odpowiedni sposób i z uwzględnieniem realnych konsekwencji.
Dziś wielu katolików ma poczucie, iż tej roztropności zabrakło.
Nie chodzi o to, by nie mówić o trudnych sprawach. Chodzi o to, by mówić o nich we adekwatnym momencie i w sposób, który buduje, a nie wprowadza zamęt.
Czas liturgiczny nie jest neutralny
I tutaj dotykamy sprawy, która wydaje się kluczowa.
V Niedziela Wielkiego Postu i cały piąty tydzień tego świętego czasu od wieków mają w Kościele jasno określony sens teologiczny. To moment skupienia, wyciszenia i wejścia w misterium Paschy Chrystusa.
To także czas intensywnego przygotowania katechumenów do chrztu – czas skrutyniów, modlitwy i duchowej walki o ich zbawienie.
Kościół prowadzi wiernych ku Triduum Paschalnemu. W tym czasie centrum powinno być jedno: nawrócenie serca i spotkanie z Chrystusem.
W tym kontekście kierowanie uwagi wiernych na polemiki, spory medialne czy interpretacje dokumentów – niezależnie od ich wagi – wprowadza poważne pomieszanie porządków.
Nie wszystko, co ważne, jest ważne w każdym momencie.
Bliski Wschód – dramat, którego nie wolno przemilczeć
Równocześnie nie sposób pominąć kontekstu, w którym ten dokument został odebrany.
W czasie, gdy trwa dramatyczny konflikt na Bliskim Wschodzie, do Kościoła docierają głosy takie jak poruszające świadectwo biskupa Antoine’a Nassifa z południowego Libanu.
Opisuje on sytuację chrześcijan zmuszanych do opuszczenia swoich wiosek, kapłanów, którzy pozostają z wiernymi, biją w dzwony na znak wierności i oporu, a także tragiczna śmierć duchownych – zabitych w realiach wojny.
To nie jest teoria. To jest rzeczywistość Kościoła cierpiącego.
To jest Kościół męczenników naszych czasów.
W takim kontekście wielu wiernych zadaje sobie pytanie: czy głos Kościoła w Polsce wystarczająco uwzględnia dramat naszych braci w wierze? Czy zachowana została adekwatna równowaga między przypomnieniem o grzechach przeszłości a odpowiedzią na cierpienie teraźniejszości?
To nie jest pytanie przeciwko komukolwiek. To jest pytanie o pełnię spojrzenia.
Sensus fidelium – sygnał do refleksji
Reakcje wielu kapłanów i wiernych nie powinny być traktowane jako bunt, ale jako sygnał, iż coś zostało odebrane jako niespójne – zarówno w treści, jak i w czasie.
Kościół jest żywym organizmem. Duch Święty działa nie tylko przez dokumenty, ale także przez wrażliwość wiernych.
Miłość do Kościoła i Polski
Dla wielu katolików w Polsce wiara i historia są ze sobą głęboko związane. Wrażliwość patriotyczna nie jest dodatkiem, ale częścią tożsamości.
Dlatego każde słowo Kościoła musi brać pod uwagę ten kontekst – z szacunkiem i zrozumieniem.
Jedność rodzi się z porządku
Święty Paweł przypomina:
„Postępujmy zgodnie z prawdą w miłości” (Ef 4,15).
Ale także – w porządku.
Kościół zawsze uczył, iż istnieje ordo: czas na milczenie i czas na mówienie, czas na nauczanie i czas na kontemplację.
Wielki Post – szczególnie jego ostatnia część – należy do czasu skupienia na tajemnicy zbawienia.
W stronę dojrzałości
Obecna sytuacja może stać się momentem oczyszczenia. Może pomóc nam wszystkim na nowo odkryć, czym jest Kościół: nie przestrzenią reakcji na bieżące wydarzenia, ale miejscem prowadzenia człowieka do zbawienia.
A to wymaga nie tylko odwagi mówienia prawdy, ale także mądrości rozeznawania czasu.
Dziś bardziej niż kiedykolwiek potrzebujemy Kościoła, który nie tylko mówi prawdę, ale czyni to we adekwatnym momencie – obejmując troską zarówno pamięć, jak i cierpienie tych, którzy dziś oddają życie za wiarę.
ks. Piotr W. Wiśniowski, EWTN Polska
Pełna treść listu:
List Konferencji Episkopatu Polski
z okazji 40. rocznicy wizyty Jana Pawła II w rzymskiej Synagodze Większej
Drodzy Siostry i Bracia,
w 5. Niedzielę Wielkiego Postu Ewangelia czytana w liturgii przenosi nas do Betanii. To tam, niespełna dwa tygodnie przed swoją śmiercią w Wielki Piątek, Pan Jezus – z ogromną mocą i przejrzystością – objawia nam dziś jej sens. Jezus umrze po to, aby Łazarz mógł otrzymać życie. Łazarz wychodzi z grobu, a Jezus zajmuje jego miejsce. Ewangelia opisuje grób Łazarza analogiczne do grobu Jezusa: „była to pieczara, a na niej spoczywał kamień”.
Śmierć Jezusa jest ceną życia, które wrócone jest Łazarzowi. Więcej: śmierć Jezusa jest ceną życia, które wrócone jest każdej i każdemu z nas. Ta cena mówi nam o największej miłości: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (J 15, 13). Dlatego też ta cena kryje w sobie niezwykłą moc zobowiązania: by ją uszanować, by jej nie podeptać, by jej nie zlekceważyć! Chrystus nie zgadza się na naszą śmierć – choćby jeżeli do niej dopuszcza (tak, jak dopuścił do śmierci swego przyjaciela), nie godzi się na to, byśmy w niej trwali! Taka jest dyscyplina Bożego działania i odkupienia: nasz Pan nie chroni nas magicznie od duchowej śmierci (jaką jest grzech); ile razy jednak ją wybieramy, tyle razy jest gotów nas z niej wyprowadzić. Nie godzi się na nasze trwanie w śmierci! A kto trwa śmierci? Jasnej odpowiedzi udziela nam św. Jan w swoim Pierwszym Liście: „KTO NIE MIŁUJE, TRWA W ŚMIERCI” (1 J 3, 14). Zauważmy: Słowo nie mówi tu jedynie o nienawiści. Mówi o „braku miłości”, a więc także o obojętności, bierności, braku zainteresowania, znieczulicy.
Jednym z takich śmiertelnych deficytów miłości, był (i niestety ciągle jeszcze pozostaje) ANTYSEMITYZM. Ale i z tej „śmierci” wyprowadził (i wyprowadza) nas Pan – szczególnie w ciągu ostatnich 60 lat – dzięki wydarzeniom, które czujemy się zobowiązani wszystkim nam przypomnieć.
13 kwietnia br. minie czterdzieści lat od dnia, gdy biskup Rzymu, sukcesor św. Piotra, po raz pierwszy od czasów apostolskich przekroczył próg żydowskiego domu modlitwy. Tamtego wiosennego wieczoru, po serdecznym wzajemnym uścisku z głównym rabinem Rzymu Elio Toaffa, św. Jan Paweł II wszedł do rzymskiej synagogi w uroczystej procesji przy śpiewie psalmu 150: „Alleluja! Chwalcie Boga w Jego świątyni, chwalcie Go na firmamencie, gdzie jaśnieje moc Jego!”. „Od dawna myślałem o tej wizycie…” – wyznał papież, witając się z żydowską wspólnotą.
Tamto spotkanie czterdzieści lat temu nie byłoby możliwe, gdyby nie inne wydarzenie, którego wagę trudno dziś przecenić. Miało ono miejsce dwadzieścia lat wcześniej.
28 października 1965 r. Sobór Watykański II przyjął deklarację „Nostra aetate” („W naszych czasach”), mówiącą o stosunku Kościoła do religii niechrześcijańskich. Znalazły się w niej słowa, które stały się punktem zwrotnym w stosunkach między Kościołem katolickim a Żydami i judaizmem. Do nich właśnie odniósł się św. Jan Paweł II w swoim przemówieniu w rzymskiej synagodze. Przypomnijmy dziś jego słowa.
„Po pierwsze, Kościół Chrystusowy odkrywa swoją więź z judaizmem, wgłębiając się we własną tajemnicę. Religia żydowska nie jest dla naszej religii zewnętrzna, ale w pewien sposób wewnętrzna. Mamy zatem z nią relacje, jakich nie mamy z żadną inną religią. Jesteście naszymi umiłowanymi braćmi i w pewien sposób, można by powiedzieć, naszymi starszymi braćmi”.
Słychać tu echo słów apostoła Pawła z Listu do Rzymian, gdzie mowa jest o „dzikich gałązkach oliwnych”, czyli poganach, „wszczepionych w szlachetną oliwkę”, którą są Żydzi żyjący w przymierzu z Bogiem. Kościół „czerpie pokarm z korzenia tej szlachetnej oliwki”. Do Pawłowej metafory drzewa oliwnego odwoływać się będą wielokrotnie kolejni papieże, podkreślając jej aktualność. „Odkryliśmy na nowo, iż naród żydowski jest dla nas wciąż świętym korzeniem, z którego wyrósł Jezus” – przypomniał papież Franciszek[1]. A konieczność odczytywania nauki Jezusa i Jego uczniów „w perspektywie żydowskiej, w kontekście żywej tradycji Izraela” potwierdziła Stolica Apostolska[2].
Drugim problemem, na który zwrócił uwagę św. Jan Paweł II w czasie swego przemówienia w rzymskiej synagodze, jest obciążanie Żydów zbiorową odpowiedzialnością za śmierć Chrystusa: „Żydom jako narodowi nie można przypisywać żadnej dziedzicznej ani zbiorowej winy za to, co popełniono podczas męki Jezusa” – przywołał papież słowa soborowej deklaracji. Potępić należy wszelkie akty dyskryminacji i prześladowań Żydów, które przez wieki miały miejsce w związku z tym oskarżeniem.
Warto przypomnieć, iż Katechizm Kościoła Katolickiego, powtarzając za Soborem Trydenckim, naucza jednoznacznie: „Kościół nie waha się przypisać chrześcijanom największej odpowiedzialności za mękę Jezusa, którą zbyt często obciążali jedynie Żydów. (…) Trzeba uznać, iż nasza wina jest w tym przypadku większa niż Żydów. Oni bowiem, według świadectwa Apostoła, nie ukrzyżowaliby Pana chwały (1 Kor 2,8), gdyby Go poznali. (…) Ukrzyżowałeś Go i krzyżujesz przez cały czas przez upodobanie w wadach i grzechach” (KKK 598).
W swoim wystąpieniu papież radykalnie sprzeciwił się przedstawianiu Żydów jako „odrzuconych albo przeklętych”. Przez ponad półtora tysiąca lat treści te, obecne w katolickim nauczaniu i błędnej interpretacji Pisma Świętego, kształtowały postawy chrześcijan, przyczyniając się do nienawiści, prześladowań i manifestacji antysemityzmu. Powinniśmy pamiętać, iż Kościół katolicki stwierdza dziś jednoznacznie: Żydzi są przez cały czas umiłowani przez Boga, który wezwał ich nieodwołalnym powołaniem. Bóg bowiem, wierny swym obietnicom, nie odwołał Pierwszego Przymierza. Izrael pozostaje przez cały czas narodem wybranym[3].
W 1997 r., mówiąc o korzeniach antyjudaizmu w środowisku chrześcijańskim, św. Jan Paweł II nazwał trwanie Izraela „faktem nadprzyrodzonym”. „Ten lud trwa na przekór i wbrew wszystkiemu dlatego, iż jest ludem Przymierza” – stwierdził papież[4]. Powrót do źródeł i teologiczna refleksja nad tajemnicą trwania Izraela, podjęta w XX wieku – szczególnie wobec straszliwej tragedii Szoah (Zagłady), jaka dokonała się w Europie – zaowocowały nowym, zakorzenionym w apostolskiej tradycji nauczaniem Kościoła o Żydach i judaizmie.
Zainspirowana soborową deklaracją refleksja Kościoła ukazuje coraz wyraźniej więzi łączące Żydów i chrześcijan. Są nimi szczególnie: cześć dla Słowa Bożego, modlitwa i liturgia, a także mesjańska nadzieja przyszłości. Bo „gdy lud Boży Starego i Nowego Przymierza rozważa przyszłość, zmierza on – choćby jeżeli wychodzi z dwu różnych punktów widzenia – ku analogicznym celom: przybyciu lub powrotowi Mesjasza”[5]. Nawiązując do wspólnej nadziei eschatologicznej, św. Jan Paweł II powiedział: „Przymierze Nowe odnajduje w Starym swoje korzenie. O ile zaś Stare może odnaleźć w Nowym swe spełnienie, to jest oczywiście sprawą Ducha Świętego. My, ludzie, staramy się temu tylko nie przeszkadzać[6].”
Rocznica papieskiej wizyty w rzymskiej synagodze przypadnie nazajutrz po zakończeniu Oktawy Wielkanocy. W tym roku zarówno wyznawcy Judaizmu, jak i chrześcijanie świętują Paschę w tym samym czasie. To okazja, by przypomnieć sobie o żydowskich korzeniach chrześcijańskiej liturgii.
Św. Jan Paweł II podkreślał, iż te „korzenie należy jeszcze głębiej poznać; szczególnie muszą je lepiej poznać i docenić wierni”, ponieważ „wzięcie pod uwagę wiary i życia religijnego narodu żydowskiego, tak jak są one wyznawane i przeżywane współcześnie”, może nam pomóc w lepszym zrozumieniu życia Kościoła[7].
W wielu miejscowościach – nieraz tuż obok nas, czasem nieco dalej – znajdują się ocalałe z wojennej zawieruchy synagogi. W większości z nich nie rozbrzmiewa już dziś głos radosnej szabatowej modlitwy. Są jednak i takie, które tętnią religijnym życiem. Podążając śladem św. Jana Pawła II, odwiedźmy 13 kwietnia synagogę. Wspomnijmy mężczyzn i kobiety, których modlitwami przez wieki nasiąkały mury bożnic. A tam, gdzie jest to możliwe, spotkajmy się z żydowskimi siostrami i braćmi. Pamiętając, iż zawsze modlimy się za nich w liturgii wielkopiątkowej, prosząc Boga, aby lud, który On jako pierwszy nabył na własność, „wzrastał w wierności Jego przymierzu” i mógł „osiągnąć pełnię odkupienia”. Bo „nie ma żadnych wątpliwości, iż Żydzi są uczestnikami Bożego zbawienia, ale jak to może być możliwe bez wyraźnego wyznawania Chrystusa – jest i pozostanie niezgłębioną tajemnicą Bożą”[8].
Niech nas wspiera swoją modlitwą Maryja, Matka naszego Pana, „Wybrana Córka Izraela”[9].
Pasterze Kościoła katolickiego w Polsce obecni na 404. Zebraniu Plenarnym Konferencji Episkopatu Polski.
Warszawa, 12 marca 2026 roku
[1] „List do niewierzącego” papieża Franciszka – odpowiedź do Eugenia Scalfariego, opublikowana na łamach „La Repubblica”, 11.09.2013, www.vatican.va)
[2] „Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne”, Komisja Stolicy Apostolskiej ds. Relacji Religijnych z Judaizmem, 14, 10.12.2015
[3] EG 247; Rz 11,29; KKK 839; NA 4
[4] Jan Paweł II, Przemówienie do uczestników sympozjum „Korzenie antyjudaizmu w środowisku chrześcijańskim”, Watykan, 31.10.1997
[5] „Żydzi i judaizm w głoszeniu Słowa Bożego i katechezie Kościoła katolickiego”, Komisja Stolicy Apostolskiej ds. Stosunków Religijnych z Judaizmem, II, 10, 24.06.1985
[6] Jan Paweł II, „Przekroczyć próg nadziei”,16
[7] Jan Paweł II, Przemówienie do uczestników Spotkania Delegatów Krajowych Konferencji Episkopatów oraz innych ekspertów do spraw relacji katolicko-żydowskich, Rzym, 06.03.1982
[8] „Bo dary łaski i wezwanie Boże są nieodwołalne”, Komisja Stolicy Apostolskiej ds. Relacji Religijnych z Judaizmem, 36, 10.12.2015
[9] „Zbiór Mszy o Najświętszej Maryi Pannie”, 1998, Msza I: Najświętsza Maryja Panna Wybrana Córka Izraela.
@Zainteresował Cię artykuł?
Chciałbyś zabrać głos w tej sprawie? Wyrazić spoją opinię? Skomentować?
Napisz na redakcja@ewtn.pl
Wybrane wypowiedzi opublikujtresc
słowa kluczowe: List Episkopatu Polski 2026, Kościół katolicki w Polsce, relacje katolicko-żydowskie, katolik wobec listu KEP, prawda i roztropność, nauczanie Kościoła, sensus fidelium, Wielki Post znaczenie, Triduum Paschalne, roztropność chrześcijańska, św. Tomasz z Akwinu, prawda w Ewangelii, nawrócenie serca, Kościół cierpiący, chrześcijanie na Bliskim Wschodzie, prześladowania chrześcijan, Liban chrześcijanie, męczennicy XXI wieku, katolicyzm w Polsce, Kościół a historia Polski, debata katolicka, jedność Kościoła, Duch Święty w Kościele, odpowiedzialność za prawdę, czas liturgiczny Kościoła
