Szczęśliwy, komu pomocą jest Bóg Jakuba, kto ma nadzieję w Panu, Bogu swoim, który stworzył niebo i ziemię, i morze ze wszystkim, co w nich istnieje. On wiary dochowuje na wieki, (Ps 146,5-6)
אַשְׁרֵ֗י שֶׁ֤אֵ֣ל יַעֲקֹ֣ב בְּעֶזְרֹ֑ו שִׂ֝בְרֹ֗ו עַל־יְהוָ֥ה אֱלֹהָֽיו׃
עֹשֶׂ֤ה ׀ שָׁ֘מַ֤יִם וָאָ֗רֶץ אֶת־הַיָּ֥ם וְאֶת־כָּל־אֲשֶׁר־בָּ֑ם הַשֹּׁמֵ֖ר אֱמֶ֣ת לְעוֹלָֽם׃
μακάριος οὗ ὁ θεὸς Ιακωβ βοηθός, ἡ ἐλπὶς αὐτοῦ ἐπὶ κύριον τὸν θεὸν αὐτοῦ τὸν ποιήσαντα τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν, τὴν θάλασσαν καὶ πάντα τὰ ἐν αὐτοῖς, τὸν φυλάσσοντα ἀλήθειαν εἰς τὸν αἰῶνα,
Beatus, cuius Deus Iacob est adiutor, cuius spes in Domino Deo suo, qui fecit caelum et terram, mare et omnia, quae in eis sunt; qui custodit veritatem in saeculum,
Dochować (שָׁמַר šāmar), w hebrajskim rdzeń šmr znaczy także „chronić”, „doglądać”, „opiekować się”, „pilnować”, „trzymać straż”, „strzec”, „przestrzegać”, „czynić coś dokładnie, wiernie”. Najczęstszym podmiotem czasownika שָׁמַר (šāmar) jest człowiek, zarówno jako indiwiduum jak i kolektyw, ale może nim być zarówno Bóg jak i Jego posłaniec. Natomiast dopełnieniem tego czasownika może być jakieś dobro lub cenna rzecz.
Dzisiejszy Psalm responsoryjny mówi o tym, iż „Bóg wierności swej dochowuje (שָׁמַר šāmar) na wieki” (Ps 146,6). Należy zwrócić uwagę na podwójne znaczenie tego czasownika: może on dotyczyć dochowywanie, czyli przestrzegania, bycia wiernym, ale też pielęgnowania, troszczenia się. W dzisiejszym Psalmie występuje on w obydwu znaczeniach. W w. 10 Psalmista mówi, iż Bóg ochrania, strzeże (שָׁמַר šāmar) przybyszów, sierotę i wdowę (ww. 9-10). Tak jak Bóg dochowuje swej wierności na zawsze, tak też troszczy się o nas, dlatego jesteśmy błogosławieni!
