Żywot Świętej Klary, Dziewicy
Święta Klara z Asyżu, dziewica, założycielka Zakonu Ubogich Pań, zwanych Klaryskami - Oblubienica Ubogiego Chrystusa.
1. Dzieciństwo w Asyżu
Urodziła się w roku 1193 lub 1194 w Asyżu, w Umbrii, w szlacheckiej rodzinie Offreduccio. Ojciec jej Faworon i matka Ortolana byli bogobojni i majętni. Matka, której imię znaczy "ogrodniczka", była niewiastą wielkiej pobożności i już w czasie brzemienności modliła się w kościele, aby Bóg wskazał jej drogę dla dziecka. I usłyszała głos: "Nie bój się, zrodzisz światło, które rozświetli cały świat". Stąd dano dziecku imię Klara - Jasna.
Od dzieciństwa odznaczała się wielką litością dla ubogich. Choć wychowana w dostatku, nosiła pod kosztownymi szatami włosiennicę, pościła i rozdawała jałmużny. Stroniła od zabaw światowych i marzyła o życiu całkowicie oddanym Bogu.
2. Spotkanie z Biedaczyną z Asyżu
W tym czasie w Asyżu zasłynął Franciszek, syn Piotra Bernardone, który porzucił bogactwa i żył w skrajnym ubóstwie naśladując Chrystusa. Klara miała wtedy osiemnaście lat. Słuchając kazań Franciszka w kościele św. Jerzego, poczuła, iż to jest droga dla niej.
Potajemnie spotykała się z Franciszkiem, który utwierdzał ją w pragnieniu życia ewangelicznego. Postanowiła pójść za głosem Oblubieńca.
3. Ucieczka w noc Palmową
Dnia 18 marca 1212 roku, w Niedzielę Palmową, Klara uczestniczyła w nabożeństwie w katedrze. Gdy inne panny szły po palmy, ona ostała się zawstydzona. Biskup sam zszedł i podał jej palmę - znak jej przyszłej świętości.
Tej samej nocy uciekła z pałacu rodzinnego przez drzwi, które zwyczajnie były zatarasowane ciężkim drewnem i kamieniami, a które tej nocy cudownie dały się otworzyć. W towarzystwie krewnej Pacifiki pobiegła do kościółka Matki Bożej Anielskiej, do Porcjunkuli, gdzie bracia z Franciszkiem czekali z pochodniami.
Tam złożyła śluby. Franciszek własnoręcznie obciął jej długie, złote włosy na znak wyrzeczenia się świata i okrył ją zgrzebnym habitem. Miała lat dziewiętnaście.
Rodzina, gdy dowiedziała się o ucieczce, próbowała siłą zabrać ją z klasztoru benedyktynek w Bastii, gdzie ją początkowo umieszczono. Klara chwyciła się ołtarza i odsłoniła ostrzyżoną głowę, dając do zrozumienia, iż już należy do Boga. Krewni odstąpili. niedługo dołączyła do niej jej młodsza siostra Agnieszka, a później i matka Ortolana.
4. W San Damiano
Franciszek umieścił Klarę w ubogim klasztorze przy kościółku św. Damiana, który sam niegdyś odbudował. Tam Klara założyła Zakon Ubogich Pań.
Reguła jej była niezwykle surowa. Żyły w ścisłym zamknięciu, w ubóstwie absolutnym, bez żadnych posiadłości, utrzymując się z jałmużny i pracy własnych rąk. Spały na ziemi, boso chodziły choćby w zimie. Klara była dla sióstr matką najczulszą, a dla siebie najsurowszą sędzią. Zawsze ostatnia do stołu, pierwsza do najniższych posług.
Papieże i kardynałowie chcieli jej złagodzić regułę i nakłonić do przyjęcia posiadłości, jak inne zakony. Ona błagała o "przywilej ubóstwa". Mówiła do papieża: "Ojcze Święty, nie pragnę być rozgrzeszona z obowiązku naśladowania Chrystusa". Dopiero na dwa dni przed śmiercią, w 1253 roku, papież Innocenty IV zatwierdził jej własną Regułę - pierwszą regułę zakonną napisaną przez kobietę.
5. Cuda i moc wiary
Bóg wsławił ją cudami. Gdy w 1240 i 1244 roku Saraceni z wojsk cesarza Fryderyka II napadli na Asyż i chcieli wedrzeć się do San Damiano, chora Klara kazała się zanieść do drzwi z Najświętszym Sakramentem w monstrancji. Padła na kolana i zawołała: "Panie, nie wydawaj dusz wielbiących Ciebie na pastwę pogan". I nagle napastnicy oślepli strachem i uciekli, a ci, którzy wdarli się na mury, spadli.
Innym razem, gdy w klasztorze zabrakło chleba, Klara pobłogosławiła jeden bochenek i wystarczyło go dla wszystkich sióstr. Czyniła cuda rozmnożenia oliwy.
Przez 29 lat chorowała, często nie mogąc wstać z łóżka ze słomy. A mimo to z łóżka tego kierowała zakonem, haftowała ornaty dla ubogich kościołów i modliła się nieustannie. Gdy nie mogła iść na Pasterkę, ujrzała w cudowny sposób na ścianie swojej celi całe nabożeństwo z Porcjunkuli. Dlatego dziś jest patronką telewizji.
Była pierwszą i najwierniejszą towarzyszką duchową św. Franciszka. Gdy Franciszek umierał, Klara nie mogła przybyć, więc kazał jej przynieść swoje ciało, by ją pobłogosławił po raz ostatni.
6. Śmierć i chwała
Przeczuwając śmierć, kazała się zanieść na ziemię, posypać popiołem. Odeszła 11 sierpnia 1253 roku, mając 60 lat, z imionami Jezusa, Maryi i Franciszka na ustach. Przy jej łożu był papież Innocenty IV.
Pochowano ją z wielką czcią. Już po dwóch latach, 26 września 1255 roku, papież Aleksander IV zaliczył ją w poczet Świętych w Anagni.
Jej ciało spoczywa w bazylice św. Klary w Asyżu, nienaruszone, choć upłynęło prawie osiem wieków.
Jest patronką zakonu klarysek, hafciarek, praczek, chorych na oczy i telewizji. W ikonografii przedstawia się ją z monstrancją, lilią i lampą.
Modlitwa:
Święta Klaro, która ukochałaś ubóstwo Chrystusowe nad wszystkie skarby świata, uproś nam serce wolne od przywiązania do rzeczy ziemskich i oczy, które widzą światło wieczne. Amen.
.webp)
