Nikt też młodego wina nie wlewa do starych bukłaków. W przeciwnym razie wino rozerwie bukłaki; i wino przepadnie, i bukłaki. ale młode wino należy wlewać do nowych bukłaków. (Mk 2,22)
καὶ οὐδεὶς βάλλει οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς παλαιούς· εἰ δὲ μή, ῥήξει ὁ οἶνος τοὺς ἀσκοὺς καὶ ὁ οἶνος ἀπόλλυται καὶ οἱἀσκοί· ἀλλ᾽ οἶνον νέον εἰς ἀσκοὺς καινούς.
Et nemo mittit vinum novellum in utres veteres alioquin disrumpet vinum utres et vinum effunditur et utres peribunt sed vinum novum in utres novos mitti debet
Odwołanie do symboliki wina i winnej latorośli jest dosyć powszechne w Biblii. Stary Testament po raz pierwszy wspomina o winie w historii Noego, który w pewnym momencie odkrywa jego smak i działanie (Rdz 9,20-24: יַיִן). Od tego pierwotnego epizodu wino jest wychwalane jako dar boski, cenny owoc, którym Pan obdarza swój wierny lud. W tym kontekście dobre zbiory winogron stają się znakiem błogosławieństwa, natomiast słabe zbiory są postrzegane jako kara boska, ostrzeżenie, aby powrócić do wierności Bogu (Pwt 11,14; 28,39; Oz 2,14). Ale wino nie jest tylko symbolem błogosławieństwa i dobrobytu. W tekstach biblijnych, takich jak Pieśń nad Pieśniami i Księga Przysłów (Pnp 5,1; Prz 31,6-9), wino kojarzone jest również z radością, miłością i obfitością życia, w tym również – w czasach mesjańskich (Am 9,13; J 2,1-11).
Kontekts godów mesjańskich i obecności Pana Młodego – Chrystusa, którego przyjście było wieszczone przez proroków, to miejsce w którym Jezus mówi o nowym winie w nowych bukłakach. I tutaj wino jest znakiem miłości i radości. Nowe wino (οἶνος νέος) to nowe życie i łaska Boża, którą Duch Święty wypełnia serca wierzących i nie da się zamknąć w starych bukłakach. Nowe życie zakłada przecież dynamizm działania i dawania świadectwa, bo przecież wciąż „miłość Chrystusa przynagla nas” (2Kor 5,15).
