św. Artemides Zatti – dzisiaj obchodzimy jego wspomnienie

salezjanie.waw.pl 1 godzina temu

Wywiad z ks. Pierluigim Cameronim SDB, byłym postulatorem generalnym.

Jak Ksiądz przyjął wiadomość dotyczącą uznania cudu za wstawiennictwem błogosławionego Artemidesa Zattiego, salezjanina koadiutora, urodzonego 12 października 1880 r. w Boretto (Włochy), a zmarłego 15 marca 1951 r. w Viedmie (Argentyna)?

Z wielką euforią i wdzięcznością Panu przyjąłem ten znak łaski uczyniony dla Kościoła i całej Rodziny Salezjańskiej. Podziękowanie należy się również Papieżowi Franciszkowi. Trzeba przypomnieć, iż Ojciec Święty darzy szczególnym nabożeństwem Artemidesa Zattiego, ponieważ dzięki jego wstawiennictwu, kiedy obecny biskup Rzymu był jeszcze prowincjałem jezuitów w Argentynie, pojawiły się liczne powołania w Towarzystwie Jezusowym. Dekret dotyczący uznania cudu, otwiera drogę do kanonizacji błogosławionego Artemidesa Zattiego, salezjanina koadiutora. Jest to pierwszy święty salezjanin koadiutor.

O jakim uzdrowieniu jest tutaj mowa?

Chodzi tu o cudowne uzdrowienie mężczyzny dotkniętego udarem niedokrwiennym prawej półkuli móżdżku, powikłanym przez obszerne zmiany krwotoczne. Uzdrowienie miało miejsce na Filipinach w sierpniu 2016 roku. Mężczyzna, o którym mowa, nagle zaczął się obficie pocić, miał zawroty głowy, odruchy wymiotne. Z powodu nasilenia tych objawów i pojawienia się trudności w chodzeniu, trafił do szpitala. W kolejnych dniach pacjent kontynuował pobyt w szpitalu, ale jego stan zdrowia się nie poprawiał, był zdezorientowany, miał trudności z mówieniem, został więc przeniesiony na oddział intensywnej terapii. Badanie neurochirurgiczne wskazało na konieczność operacji, niemożliwej również ze względu na ubóstwo rodziny. W związku z tym członkowie rodziny postanowili zabrać swojego krewnego do domu, aby mógł spędzić w gronie rodzinnym ostatnie dni swojego życia. Umierający otrzymał namaszczenie chorych i wezwał członków rodziny i bliskich, aby się z nimi pożegnać. 24 sierpnia 2016 roku, wbrew wszelkim oczekiwaniom, pacjent, po zdjęciu rurki i odłączeniu tlenu, zadzwonił do bliskich, mówiąc im, iż nic mu nie jest, iż chce się wykąpać i coś zjeść. Przywieziono go do domu, by mógł spokojnie umrzeć, a ten, zamiast tego, po kilku dniach wyzdrowiał!

Na czym polegało to wstawiennictwo bł. Artemidesa Zattiego?

To dzięki modlitwie brata pacjenta, salezjanina koadiutora, który dowiadując się o poważnym stanie swojego krewnego, zaczął się modlić w czasie nieszporów wspólnotowych tego samego dnia, w którym jego brat był hospitalizowany, prosząc o uzdrowienie za wstawiennictwem bł. Zattiego. Mało tego, ten salezjanin zachęcił również swoich krewnych do wspólnej modlitwy. Prowadził tę modlitwę i zachęcał, aby kontynuowali ją, prosząc usilnie o wstawiennictwo bł. Zattiego. Związek czasu i przyczyny, gdy chodzi o prośbę o wstawiennictwo bł. Zattiego i uzdrowienie tego człowieka, jest tutaj ewidentny. Ten zaraz odzyskał zdrowie i wrócił do normalnego życia społecznego i rodzinnego.

Czy ten cud potwierdza charyzmat bł. Artemidesa Zattiego, zwanego „krewnym ubogich”?

Na pewno, ponieważ Artemides w swoim szpitalu w Viedmie w Argentynie przyjmował właśnie tych, którzy nie byli w stanie uiścić kosztów leczenia i pomagał im. Tutaj również Zatti wstawia się, wypraszając zdrowie dla osoby, która nie mogła ponieść kosztów operacji. Zatti widział w drugich i rozpoznał Jezusa Chrystusa, służąc Mu w ubogich, chorych i potrzebujących. Warto zauważyć, iż cud nie jest tylko uzdrowieniem fizycznym. Istotnie, łaska Boża, uzdrawiając ciało, dotyka serc i życia ludzi, odnawiając je w wierze, w relacjach, w świadectwie nowego życia.

Jaka droga doprowadziła do uznania tego cudu?

Po etapie diecezjalnym, który miał miejsce w 2018 roku, została przekazana do Rzymu cała dokumentacja, po czym zostało opracowane Positio super miro. W lipcu Konsulta Medyczna uznała, iż uzdrowienie było nagłe, całkowite i trwałe, a także niewytłumaczalne w świetle praw nauki. Na pytanie, czy chodzi tu o prawdziwy cud Boga, konsultorzy – teologowie, kardynałowie i biskupi, odpowiedzieli twierdząco.

Czy może Ksiądz przypomnieć najważniejsze momenty życiorysu Artemidesa Zattiego?

Artemides Zatti urodził się 12 października 1880 roku w Boretto (Reggio Emilia, Włochy). Od najmłodszych lat doświadczał trudu pracy, w wieku dziewięciu lat już zarabiał jako parobek. Jego rodzina z powodu biedy zmuszona była na początku 1897 r. wyemigrować do Argentyny, osiedlając się w Bahíi Blance. Tam Artemides uczęszczał do kościoła parafialnego, który prowadzili salezjanie. Został przyjęty do salezjanów jako aspirant przez bp Jana Cagliero. Jako dwudziestolatek został skierowany do domu w Bernal, gdzie m.in. zajmował się młodym kapłanem chorym na gruźlicę, od którego się zaraził. Stąd też został wysłany do szpitala „San José” w Viedmie. Tam opiekował się nim świetny pielęgniarz, który w rzeczywistości pełnił rolę „medyka”, ks. Evaristo Garrone. Wraz z nim prosił o łaskę zdrowia i otrzymał ją, co się łączyło również z obietnicą, iż poświęci całe swoje życie opiece nad chorymi. Artemides wyzdrowiał i dotrzymał obietnicy. W 1908 r. złożył śluby wieczyste. Najpierw zaczął pracować w aptece znajdującej się przy szpitalu. Potem całkowicie odpowiadał za szpital, który stał się miejscem jego uświęcenia. W 1913 r. kierował budową nowego szpitala, który następnie w 1941 roku został zburzony, by na tym miejscu mogła powstać siedziba biskupia nowej diecezji Viedmy. Nie zniechęcając się tym, postarał się o inne miejsce na wybudowanie szpitala. Jak Ksiądz Bosko, uczynił Opatrzność pierwszym i najpewniejszym „elementem” w swoim budżecie. Zmarł na raka 15 marca 1951 r. Beatyfikował go papież – św. Jan Paweł II 14 kwietnia 2002 roku.

Jakie przesłanie przekazuje nam Artemides Zatti?

Ksiądz Bosko powiedział do salezjanów wyjeżdżających do Ameryki: „Otaczajcie szczególną opieką chorych, dzieci, starców i ubogich, a pozyskacie błogosławieństwo Boże i życzliwość ludzi”. Zatti, jak dobry Samarytanin, przyjął do „gospody” swojego serca i do szpitala „San José” w Viedmie ubogich, chorych, odrzuconych przez społeczeństwo. W każdym z nich widział Chrystusa.