Przemienienie Pańskie
Gdy na górze Tabor słońce lśniło blaskiem,
Uczniów trzech zmorzył sen, w ciszy ukojenia.
Pan przed nimi stanął w niebiańskim obrzędzie,
W szacie lśniącej żywym blaskiem Przemienienia.
Mojżesz i Eliasz z Nim wspólnie rozmawiali,
O krzyżu, by los człowieka z grzechu wyrwał.
W chwale Ojca Jego istnienie jaśniało,
A głos z obłoku pieśń benedykcji śpiewał.
`To jest Syn mój Miły` – niebo potwierdzało,
A uczniom serca strach i zachwyt ogarnia,
Na dnie serca ciche dobro pozostało.
Bo ujrzeli Boga w ludzkim, świętym ciele.
W blasku przemienienia prawda objawiona,
Miłość Jego żyje w chwalebnym Kościele.
.webp)
