W 1907 roku przeniosła się wraz z młodą wspólnotą do Petersburga, by prowadzić działalność oświatowo-wychowawczą. Założyła ośrodek również w Finlandii. Po rewolucji październikowej siostry zostały zmuszone opuścić dotychczasowe tereny i przenieść się do Polski. W Chełmnie otworzyła dom zakonny i wróciła do pracy oświatowej. W 1935 roku zgromadzenie liczyło już 200 sióstr oraz posiadało 22 domy i placówki. Przyjęło też nazwę Sióstr Misjonarek Świętej Rodziny. Matka Bolesława zaczęła pracować w Białymstoku, zrzekając się funkcji przełożonej generalnej zgromadzenia. II wojna światowa dokonała też wielkiego zniszczenia w dziełach założonych przez zgromadzenia. Założycielka sama również doznała cierpienia, kiedy w 1941 została sparaliżowana. Resztę życia posługiwała zgromadzeniu cierpieniem i modlitwą. Zmarła w 1946 roku. Matka Bolesława wraz z innymi świętymi niewiastami tego czasu, jak Kolumba Gabriel, Franciszka Siedliska, Marcelina Darowska, Bernardyna Jabłońska, Angela Truszkowska, Maria Karłowska, Siostry Ledóchowskie – założycielkami nowych zgromadzeń, tworzy niezwykły obraz okresu zaborów, gdzie spodobało się Bogu powołać tyle dzieł, których celem była opieka, wychowanie, edukacja oraz reakcja na biedę, nędzę grzechu oraz utwierdzanie w wierze. Patrząc na te wszystkie wielkie postacie, możemy zrozumieć tę szczególną troskę Boga o Polskę i uformowanie Polaków, pomimo tak trudnego czasu, kiedy Polska na mapach świata nie istniała.