Papież do młodych: Ktoś mi powiedział, iż w Peru brakuje znaku nadziei; dzisiaj to właśnie wy nim jesteście

Czego szukasz? Co pragniesz znaleźć? Czego oczekujesz od życia? Nie spieszcie się z odpowiedzią. Są pytania, które towarzyszą nam przez długi czas – powiedział papież Leon XIV do około 60 000 młodych ludzi podczas czuwania na stadionie w Limie, wskazując na Mękę Pańską jako wzór.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: Vaticac Media
Photo credit: Daniel Ibáñez / EWTN News
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

Tłumy młodych ludzi na Stadionie Narodowym w Limie i bezpośrednie przesłanie, w którym zamiast kościelnego patosu wybrzmiało zrozumienie dla codziennych kryzysów. Według władz lokalnych w wydarzeniu na stadionie wzięło udział około 60 000 osób, a 300 000 śledziło wydarzenia na okolicznym terenie.

Papież zabrał głos po wysłuchaniu świadectw trojga młodych dorosłych, którzy doświadczyli znęcania się, depresji lub utraty bliskich, zanim znaleźli rolę w Kościele. Otwarcie mówił o samotności w tłumie, lęku przed przyszłością i presji spełniania cudzych oczekiwań. Przekonywał, iż na nowy początek nigdy nie jest za późno, a prawdziwa dojrzałość polega na tym, by w trudnych chwilach pozwolić sobie pomóc.

Przemówienie Ojca Świętego

Dobry wieczór, Limo, Callao, Carabayllo!
Na pewno są tu też mieszkańcy Lurín i Chosica!
Dobry wieczór wszystkim!

Ktoś mi powiedział, iż w Peru brakuje znaku nadziei; cóż, dzisiaj tutaj, na Stadionie Narodowym, to właśnie wy jesteście tym znakiem nadziei.

Jakże wielką euforią jest dla mnie spotkanie z wami! Dziękuję za tak serdeczne przyjęcie. Dziękuję za słowa ks. kard. Castilla i za pytania skierowane do mnie przez młodzież, a także za szczerość, z jaką Joao, Emily i s. Luzbinda otworzyli przed nami swoje serca. To, czym się z nami podzielili, daje mi sposobność, aby przywołać pewną scenę z Ewangelii według św. Jana.

Pewnego dnia Jan Chrzciciel stał z dwoma swoimi uczniami, gdy zobaczył przechodzącego Jezusa. Wskazując na Niego, powiedział: „Oto Baranek Boży” (J 1, 36). Usłyszawszy te słowa, obaj uczniowie poszli za Nim. Pan, widząc, iż za Nim podążają, spojrzał na nich i zapytał: „Czego szukacie?” (w. 38). Jakże piękne pytanie! Są to pierwsze słowa Jezusa zapisane w tej Ewangelii. Chciałbym, aby każdy z was usłyszał to pytanie tak, jakby Jezus zadawał je mu dzisiaj: Czego szukasz? Co pragniesz znaleźć? Czego oczekujesz od życia?

Nie spieszcie się z odpowiedzią. Są pytania, które towarzyszą nam przez długi czas. Pomyślcie o tym, co budzi w was największy entuzjazm, o ludziach, których kochacie, a także o marzeniach, o które bylibyście gotowi walczyć. Pomyślcie także o niepokojach, które niekiedy spędzają wam sen z powiek, oraz o tym, co chcielibyście zmienić. Jezus interesuje się tym wszystkim, ponieważ interesuje się wami.

Jest pewne słowo, które może nam pomóc zrozumieć to poszukiwanie – to pasja. Używamy go, gdy mówimy o tym, co gorąco kochamy, co budzi nasz entuzjazm i skłania nas do dawania z siebie tego, co najlepsze. Ale przypomina nam ono również o cierpieniu, o doświadczeniach, które zdają się gasić w nas pragnienie dalszego podążania naprzód. Są tacy młodzi ludzie, którzy czują się samotni, choćby gdy przebywają wśród innych. Jeszcze inni noszą w sobie ból po stracie bliskiej osoby lub niepewność co do swojej przyszłości. Czasami zastanawiamy się, dlaczego Bóg dopuszcza pewne wydarzenia albo dlaczego wydaje się milczeć właśnie wtedy, gdy najbardziej Go potrzebujemy.

Przypomnijmy sobie zatem, jak Jan Chrzciciel przedstawił Jezusa: „Oto Baranek Boży” (J 1, 36). Tamci uczniowie nie mogli jeszcze pojąć, co zapowiadało to imię. Później odkryli jego znaczenie w świetle Męki Pana, który oddał swoje życie na krzyżu. Jezus również doświadczył trwogi i mroku cierpienia. Z wysokości krzyża zawołał nawet: „Boże mój, Boże mój, czemuś Mnie opuścił?” (Mk 15, 34). Chrystus pośród tego cierpienia nie przestał miłować. Nie pragnął krzyża, ale naszego zbawienia: z miłości do nas zgodził się nieść ten krzyż aż do końca. W ten sposób owo narzędzie śmierci, dzięki Jego ofierze z siebie, stało się miejscem objawienia Jego żarliwej miłości, zdolnej zwyciężyć śmierć.

Drodzy młodzi, kiedy cierpicie, zwracajcie się do Jezusa. Nie bójcie się rozmawiać z Nim szczerze, choćby wtedy, gdy trudno wam znaleźć słowa modlitwy. On zna nasze łzy i pytania, na które nie potrafimy jeszcze odpowiedzieć. Szukajcie również towarzystwa tych, którzy was kochają: są cierpienia, których przezwyciężenie wymaga czasu i pomocnej dłoni. Wiara podtrzymuje nas na tej drodze i przypomina, iż cierpienie nigdy nie ma ostatniego słowa. Rozmiłujcie się we wszystkim, co naprawdę wartościowe, co jest prawdziwe, dobre i piękne! Rozwijajcie swoje talenty, odkrywajcie bogactwo własnej kultury, odważnie podejmujcie wielkoduszne przedsięwzięcia. Papież Franciszek przypominał, iż ów „niespełniony niepokój” może pobudzać nas do wzięcia życia we własne ręce i przyjęcia odpowiedzialności za misję (por. Adhort, apost. Christus vivit, 138). Nie zadowalajcie się życiem według oczekiwań innych. Bóg stworzył was zdolnymi do czynienia dobra, którego nikt inny nie będzie mógł dokonać dokładnie w taki sam sposób.

Powróćmy teraz do dwóch uczniów. Na pytanie Jezusa odpowiedzieli: „Rabbi! – to znaczy: Nauczycielu – gdzie mieszkasz?”. On zaś powiedział im: «Chodźcie, a zobaczycie»” (J 1, 38-39). Jakże prosta odpowiedź! Ci ludzie pragnęli poznać Jezusa i uczestniczyć w Jego życiu. Pan nie wyjaśnił im z góry wszystkiego, co ich czekało. Na początek wystarczyło przyjąć Jego zaproszenie. Tak zaczyna się również powołanie – drugie słowo, którym chciałbym się z wami podzielić. Wszyscy zadajemy sobie pytanie, co zrobić ze swoim życiem i komu warto ofiarować to, co w nas najlepsze. Są odpowiedzi, które odkrywamy dopiero wtedy, gdy odważymy się podążać razem z Jezusem. Św. Paweł przypomina nam, iż Bóg wybrał nas w Chrystusie przed założeniem świata (por. Ef 1, 4). Zanim jeszcze zaistnieliśmy, już byliśmy przez Niego umiłowani!

Czasami zastanawiamy się, czy pełnienie woli Bożej oznacza konieczność wyrzeczenia się naszych marzeń. Z tej obawy może zrodzić się jeszcze bardziej niebezpieczne podejrzenie: przekonanie, iż Bóg czegoś nas pozbawia i iż aby w pełni cieszyć się życiem, musimy również doświadczyć grzechu (por. Rdz 3, 5). Drodzy przyjaciele, chciałbym, abyście wyryli w swoich sercach słowa Papieża Benedykta XVI: „Zło zawsze jest trucizną” ( Homilia, 8 grudnia 2005) [1]. Nie dajcie się zwieść! Jak mogłoby dać nam szczęście to, co wyrządza nam krzywdę? Bóg zna nasze najgłębsze pragnienia, choćby lepiej niż my sami. On zaszczepił w nas pragnienie miłości i szczęścia i chce doprowadzić je do pełni.

Podobnie jak w przypadku pierwszych uczniów, często wszystko zaczyna się od prostego zaproszenia: ze strony przyjaciela, doświadczenia służby lub spotkania z kimś, kogo życie skłania nas do zadania sobie pytania, co naprawdę jest ważne. Również historie, których wysłuchaliśmy tego wieczoru, zaczęły się od zaproszenia. Najważniejsze jest nauczyć się rozpoznawać głos Pana. Dlatego, drodzy młodzi, znajdujcie chwile ciszy przed Najświętszym Sakramentem, aby się z Nim spotkać. Mówcie Mu o swoich planach i pozwólcie, aby Jego Słowo stawiało wam pytania. Nie bójcie się pytać Go, czego od was oczekuje. Niektórych powoła do kapłaństwa lub życia konsekrowanego, innych powoła do małżeństwa i założenia rodziny. Wszyscy jesteście powołani, aby oddawać swoje zdolności na służbę innym.

Być może ktoś z was uważa, iż popełnił zbyt wiele błędów albo iż jest już za późno, aby zacząć od nowa. A ja chciałbym mu powiedzieć: spójrz na Jezusa. On zna twoją historię i przez cały czas zaprasza cię, abyś podążał razem z Nim. Nie musisz mieć już zaplanowanej całej swojej przyszłości, aby odpowiedzieć na Jego wezwanie. Zrób ten krok, na który możesz się zdobyć dzisiaj. Zaufaj Jego miłości i pozwól, aby ci towarzyszył. Często Pan ukazuje nam drogę właśnie wtedy, gdy nią podążamy.

Ewangelia zawiera dalej pewien piękny szczegół: owi uczniowie „tego dnia pozostali u Niego” (J 1, 39). Św. Jan pamięta choćby godzinę: była mniej więcej czwarta po południu. Tamto spotkanie pozostawiło ślad, którego upływ lat nie zdołał zatrzeć. Pozostali z Jezusem! Tak rozpoczęła się więź, która miała się pogłębiać, gdy wspólnie przemierzali drogę. I w ten sposób dochodzimy do trzeciego słowa, które chciałbym wam przekazać: to przyjaźń. Również nasze powołanie rozwija się, gdy uczymy się trwać przy Panu, słuchać Go i dzielić się z Nim naszymi radościami i troskami. Z czasem owi uczniowie mieli odkryć, jak daleko sięga Jego miłość. Podczas Ostatniej Wieczerzy Jezus powiedział im: „Nazwałem was przyjaciółmi” (J 15, 15). A tej samej nocy wypowiedział słowa, które miały się wypełnić w Wielki Piątek po południu: „Nikt nie ma większej miłości od tej, gdy ktoś życie swoje oddaje za przyjaciół swoich” (w. 13).

To właśnie ten Przyjaciel was powołuje! Pielęgnujcie tę przyjaźń na modlitwie, w Eucharystii i przez słuchanie Jego Słowa. Im bardziej uczymy się miłować Jezusa, tym bardziej stajemy się zdolni do miłowania tak jak On. Z naszej przyjaźni z Chrystusem rodzi się również prawdziwsza przyjaźń z innymi, która szczerze pragnie ich dobra, potrafi przebaczać i pozostaje, szczególnie wierna pośród trudności. Jakże pięknie jest spotkać przyjaciół, którzy pomagają nam wzrastać i zbliżać się do Boga!

Kościół rodzi się z tej przyjaźni z Chrystusem i dzięki niej żyje. W Kościele znajdujemy braci, którzy pomagają nam podążać naprzód. Wszyscy potrzebujemy kogoś, kto nas wysłucha, doda nam otuchy, gdy zabraknie sił albo po prostu pozostanie przy nas. Dlatego nie sądźcie, iż zawsze musicie okazywać, iż jesteście mocni, zwłaszcza wy, którzy kierujecie grupami lub towarzyszycie innym. Pozwólcie, aby również was otaczano troską. Pamiętajcie, iż także Jezus w Getsemani pragnął mieć blisko siebie przyjaciół w godzinie trwogi (por. Mt 26, 38). Nie lękajcie się powierzać im swoich cierpień i szukać u nich potrzebnego wam wsparcia.

Jest jeszcze jeden szczegół Ewangelii, o którym chciałbym wspomnieć. Po tamtym spotkaniu Andrzej poszedł odszukać swojego brata Szymona, aby mu powiedzieć: „Znaleźliśmy Mesjasza” (J 1, 41), i przyprowadził go do Jezusa. Czyńcie podobnie! Pomyślcie szczególnie o tych, którzy przeżywają trudne chwile. Gest przyjaźni może odmienić bieg czyjegoś życia. Nie bójcie się mówić o Jezusie i ukazywać własnym życiem, jak wiele dobra przynosi wam przyjaźń z Nim.

Drodzy młodzi, usłyszcie zaproszenie Jezusa i odważcie się pójść za Nim. Chciałbym wam dzisiaj przypomnieć, iż Pan „niczego nie odbiera, a daje wszystko” (Benedykt XVI, Homilia na rozpoczęcie Posługi Piotrowej, 24 kwietnia 2005) [2]. Zaufajcie Chrystusowi! Ufajcie Mu jak prawdziwemu przyjacielowi, który was zna, kocha i nigdy nie opuszcza. To zaufanie będzie każdego dnia umacniać waszą przyjaźń. Prośmy Pana, za wstawiennictwem Maryi Panny i świętych peruwiańskich, aby każdego dnia umacniał w nas to zaufanie, pomagał nam przeżywać z pasją nasze powołanie i zawsze trwać w Jego przyjaźni. Odmówmy teraz wspólnie prostą modlitwę, która pomoże nam coraz bardziej ufać Jezusowi. Zapraszam was do powtarzania za mną:

Jezu, ufam Tobie.
Jezu, ufam Tobie.
Jezu, ufam Tobie.
Przyjdź, Panie Jezu!
Przyjdź do mojego serca,
przyjdź do mojej rodziny,
przyjdź do mojej wspólnoty.
Przyjdź gwałtownie do mojego życia!
Przyjdź szybko, Panie!

ZOBACZ RÓWNIEŻ: