Oleje Święte: Zobacz, jak Bóg dotyka Cię przez naturę

Wielki Czwartek w Kościele rzymskokatolickim kojarzy się większości wiernych z wieczorną Mszą Wieczerzy Pańskiej, obrzędem obmycia nóg i procesją do Ciemnicy. Jednak kilka godzin wcześniej, w murach katedr na całym świecie, celebrowana jest wyjątkowa liturgia – Msza Krzyżma Świętego.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Źródło: e-book EWTN Polska | 1 kwietnia 2026 |
Photo credit: Domena Publiczna, PNA photo by Yancy Lim za Wikimedia Commons
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.

Tylko raz w roku, w Twojej katedrze następuje wyjątkowa Msza. Msza Krzyżma Świętego i warto choć raz w życiu w niej uczestniczyć. Dlaczego? Odpowiadamy na to pytanie w e-booku EWTN na Wielki Tydzień, który jest dostępny bezpłatnie, a zapisy są tutaj.

Poniżej załączamy część artykułu na temat Mszy Krzyżma Świętego.

W liturgii materia – to, co fizyczne i dotykalne – odgrywa istotną rolę. Bóg posługuje się prostymi elementami świata, takimi jak woda, chleb czy właśnie oliwa, by przekazywać niewidzialną łaskę.

Zgodnie ze zwyczajem liturgii łacińskiej, błogosławieństwo oleju chorych odbywa się przed zakończeniem Modlitwy eucharystycznej. Zaś błogosławieństwo oleju katechumenów i konsekracja krzyżma, po Komunii. Jednak ze względów duszpasterskich wolno cały obrzęd błogosławieństwa odprawić po liturgii słowa. Procesji z darami towarzyszy hymn „Przyjmij pieśń, Odkupicielu”, a do ołtarza przynoszone są trzy naczynia:

1. Olej Chorych (łac. Oleum Infirmorum), to czysta oliwa, która ma nieść ulgę w ramach sakramentu namaszczenia chorych. W modlitwie nad nią biskup prosi, by stała się „ochroną dla ciała, duszy i ducha”. To znak czułości Boga wobec ludzkiej kruchości, aby uwolnić od „cierpień, chorób i słabości”.
2. Olej Katechumenów (łac. Oleum Catechumenorum) służy do namaszczenia znakiem krzyża klatki piersiowej dorosłego katechumena, a także w rycie tradycyjnym przy chrzcie dzieci. Ma obdarzyć człowieka męstwem potrzebnym do śmiałego podejmowania trudów życia chrześcijańskiego i osiągnięcia wolności dzieci Bożych.
3. Krzyżmo Święte (łac. Sanctum Chrisma) może być przyniesione gotowe, lub tuż przed konsekracją wymieszane przez biskupa. To „król olejów”. Mieszanina oliwy i wonnego balsamu. Znak sakramentalnej pieczęci daru Ducha Świętego, stosowany podczas sakramentu święceń prezbiteratu i biskupich, sakramentu chrztu, bierzmowania, a także przy poświęceniu kościoła.

Rytuał, który zapiera dech

Konsekracja Krzyżma Świętego to jeden z najbardziej archaicznych obrzędów. W jej trakcie biskup może wykonać gest tchnienia (exsufflatio) nad otwartym naczyniem. Ten prosty ruch powietrza odsyła nas do biblijnego ruah – tchu życia, który Bóg wlewa w stworzenie. To symbol, iż to nie człowiek, ale Duch Święty uświęca tę materię.

Podczas gdy biskup odmawia uroczystą modlitwę konsekracyjną, mniej więcej w połowie, wszyscy obecni kapłani w milczeniu wyciągają prawą rękę w stronę naczynia. Po namaszczeniu Krzyżmem, skóra przez pewien czas zachowuje jego zapach. Ma to przypominać, iż zawsze mamy nieść zapach świętości – zmieniać świat tym jak żyjemy.

ZOBACZ RÓWNIEŻ:

Wielki Tydzień w Watykanie: Pierwsze Triduum Paschalne papieża Leona XIV