Kark, tył szyi (עֹרֶף ‘ôrep̱h)

Lecz oni nie słuchali i twardym uczynili swój kark, jak kark ich przodków, którzy nie zawierzyli Panu, Bogu swojemu. (2Krl 17,14)

אֱלֹהֵיהֶֽם׃‎ וְלֹ֖א שָׁמֵ֑עוּ וַיַּקְשׁ֤וּ אֶת־עָרְפָּם֙ כְּעֹ֣רֶף אֲבוֹתָ֔ם אֲשֶׁר֙ לֹ֣א הֶאֱמִ֔ינוּ בַּֽיהוָ֖ה

καὶ οὐκ ἤκουσαν καὶ ἐσκλήρυναν τὸν νῶτον αὐτῶν ὑπὲρ τὸν νῶτον τῶν πατέρων αὐτῶν

Qui non audierunt sed induraverunt cervicem suam iuxta cervicem patrum suorum qui noluerunt oboedire Domino Deo suo.

Najbardziej znaczące biblijne użycie słowa ʿōreph ma charakter metaforyczny i opisuje ludzką upartość oraz odmowę podporządkowania się Bogu. W kontekście 2Krl złożenie qasheh-ʿōreph oznacza „twardogłowość” lub „upór”, a przywołuje tutaj obraz wołu, który opiera się, ciągnąc pług, i odmawia pochylenia głowy pod jarzmem pana. Złożenie to jest też użyte w ST do opisania buntu Izraelitów podczas incydentu ze złotym cielcem (Wj 32,9; por. Pwt 9,6. 13). qasheh-ʿōreph symbolizuje niezdolność lub odmowę słuchania i pokornego poddania się boskiemu przewodnictwu. Chociaż generalnie wyrażenie to wskazuje na postawę niewierności, w Biblii często łączy się ją z wielką cierpliwością i miłosierdziem Boga, który wciąż oferuje swoje przebaczenie pomimo uporu ludu. Koncepcja ta pojawia się również w Nowym Testamencie, na przykład w przemowie Szczepana w Dziejach Apostolskich (Dz 7,51), w której opowiada on historię Zbawienia i na koniec oskarża swoich słuchaczy o „sprzeciwianiu się Duchowi Świętemu” właśnie z powodu „twardego karku i opornych serc i uszu” (gr. Σκληροτράχηλοι καὶ ἀπερίτμητοι καρδίαις καὶ τοῖς ὠσίν).