Familiaris Tractatio Verbi Divini* 499

filipini.eu 1 dzień temu

15 XI – XXXIII Niedziela Zwykła

Mt 25,14-30

Panie, nasz Boże, spraw, abyśmy znajdowali euforia w Twojej służbie, † albowiem szczęście trwałe i pełne możemy znaleźć tylko w wiernym oddaniu się Tobie, * Stwórcy wszelkiego dobra. Przez naszego Pana Jezusa Chrystusa, Twojego Syna, † który z Tobą żyje i króluje w jedności Ducha Świętego, * Bóg, przez wszystkie wieki wieków.


✠ Słowa Ewangelii według Świętego Mateusza

Jezus opowiedział swoim uczniom następującą przypowieść:
«Podobnie jest z królestwem niebieskim jak z pewnym człowiekiem, który mając się udać w podróż, przywołał swoje sługi i przekazał im swój majątek. Jednemu dał pięć talentów, drugiemu dwa, trzeciemu jeden, każdemu według jego zdolności, i odjechał. Zaraz ten, który otrzymał pięć talentów, poszedł, puścił je w obieg i zyskał drugie pięć. Tak samo i ten, który dwa otrzymał; on również zyskał drugie dwa. Ten zaś, który otrzymał jeden, poszedł i, rozkopawszy ziemię, ukrył pieniądze swego pana.
Po dłuższym czasie powrócił pan owych sług i zaczął rozliczać się z nimi.
Wówczas przyszedł ten, który otrzymał pięć talentów. Przyniósł drugie pięć i rzekł: „Panie, przekazałeś mi pięć talentów, oto drugie pięć talentów zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do euforii twego pana!”
Przyszedł również i ten, który otrzymał dwa talenty, mówiąc: „Panie, przekazałeś mi dwa talenty, oto drugie dwa talenty zyskałem”. Rzekł mu pan: „Dobrze, sługo dobry i wierny! Byłeś wierny w rzeczach niewielu, nad wieloma cię postawię: wejdź do euforii twego pana!”
Przyszedł i ten, który otrzymał jeden talent, i rzekł: „Panie, wiedziałem, iż jesteś człowiekiem twardym: żniesz tam, gdzie nie posiałeś, i zbierasz tam, gdzie nie rozsypałeś. Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi. Oto masz swoją własność!” Odrzekł mu pan jego: „Sługo zły i gnuśny! Wiedziałeś, iż żnę tam, gdzie nie posiałem, i zbieram tam, gdzie nie rozsypałem. Powinieneś więc był oddać moje pieniądze bankierom, a ja po powrocie byłbym z zyskiem odebrał swoją własność. Dlatego odbierzcie mu ten talent, a dajcie temu, który ma dziesięć talentów. Każdemu bowiem, kto ma, będzie dodane, tak iż nadmiar mieć będzie. Temu zaś, kto nie ma, zabiorą choćby to, co ma. A sługę nieużytecznego wyrzućcie na zewnątrz – w ciemności! Tam będzie płacz i zgrzytanie zębów”».
Oto słowo Pańskie.


za: brewiarz.pl



Dzisiejsza praca plastyczna została zainspirowana słowem ks. biskupa Michała Janochy (przewodniczącego Rady Kultury przy Episkopacie Polski) ze wstępu do książki „Kredkami do Nieba”, które jest wspaniałym komentarzem do dzisiejszej Ewangelii:


Esy-floresy
Jedno dziecko otrzymało dziesięć kolorowych kredek, drugie tylko pięć, a trzecie dostało zwykły ołówek. „Co ja tym ołówkiem narysuję? Gdybym miał dziesięć kolorowych kredek, albo przynajmniej pięć, to narysowałbym coś pięknego…” – tak mogło sobie pomyśleć trzecie dziecko. Nadajmy mu imię Jaś.


Nietrudno dostrzec w tej historyjce związki z Ewangelią. Wyobraźmy sobie, jak zniechęcony Jaś chowa ołówek na dno szuflady, czyli zakopuje w ziemi otrzymany talent. A przecież możliwy jest inny scenariusz. Jaś postanawia zrobić z prezentu dobry pożytek. Bierze kartkę i z rosnącym zdziwieniem wypróbowuje na niej wszystkie możliwości otrzymanego daru. Pojawiają się kratki, gwiazdki, okrągłe kamyki, rzędy małych poziomych kresek, kresek ukośnych, czarno-białe trójkąty jak posadzka w parafialnym kościele, rybie łuski przypominające oglądane z samolotu pagórki, rozchodzące się dookoła promienie, jak w astrach albo chryzantemach, labiryntowe meandry, spirala przechodząca w stożkowaty róg, ziarenka przypominające listki otaczające tajemniczy szyszkowaty owoc, fale morskie, które stają się błyskawicami na burzowym niebie, słowem – cudowne esy-floresy, które galopują z impetem rozpędzonego trójgłowego zwierza, albo intrygują wzorami szaty czarnoksiężnika z tysiąca i jednej nocy, albo przybliżają wnętrze tajemniczej wyspy oglądanej z nieba, albo…, albo…

Przypowieść o talentach staje się przypowieścią o sile tkwiącej w ograniczeniu, czy też, jak kto woli, o bogactwie ubóstwa, o błogosławieństwie ascezy, o potencjale ukrytym w tym, co proste i zwyczajne.

Warto uchwycić się tej prawdy jak koła ratunkowego, im bardziej toniemy w nadmiarze przedmiotów, dźwięków, słów, kolorów. Piękno prostoty i prostota piękna.
Autorzy:
członkowie wspólnoty Boże Pastwisko

* Nawiązujący do sposobu św. Filipa Neri krótki, przystępny komentarz do Liturgii Słowa. Autorami refleksji na niedziele i święta są świeccy, osoby w różny sposób związane z naszym oratoryjnym duszpasterstwem. Mamy nadzieję, iż ta propozycja ciesząca się coraz większym Państwa zainteresowaniem, pomaga w przygotowaniu się do Mszy św. i jest także okazją do lepszego poznania osób, które z widzenia znamy z kościoła filipinów.





Idź do oryginalnego materiału