Błogosławiony, który odczytuje, i którzy słuchają słów Proroctwa, a strzegą tego, co w nim napisane, bo chwila jest bliska. (Ap 1,3)
Μακάριος ὁ ἀναγινώσκων καὶ οἱ ἀκούοντες τοὺς λόγους τῆς προφητείας καὶ τηροῦντες τὰ ἐν αὐτῇ γεγραμμένα, ὁ γὰρ καιρὸς ἐγγύς.
Beatus, qui legit, et audit verba prophetiæ huius: et servat ea, quæ in ea scripta sunt: tempus enim prope est.
Umiejętność czytania wykracza poza biegłość składania liter w wyrazy a te w zdania. Obejmuje odczytywania sensu. Jest wewnętrznym aktem rezonansu z zamierzonym sensem autora. W tym przypadku z Boskim Autorem. Chodzi o to by tak czytać, aby słuchać i słyszeć, by dać się ponieść nurtowi życia ukrytego w pieknie i mocy Słowa Bożego. Ten dopiero jest szczęśliwy, kto umie tak się wczytać w Objawienie, aby samemu stać się żywą księgą Słowa.














