Czy św. Andrzej Bobola uratuje Polskę?

W dobie niepewności i braku jedności św. Andrzeja Boboli powraca z konkretnym przesłaniem do naszego Narodu. Jako aktywny orędownik, który wielokrotnie interweniował w krytycznych momentach polskich dziejów, od epidemii po wojnę bolszewicką, przypomina, iż wierność wartościom i modlitwa są realną siłą, zdolną odmienić bieg najtrudniejszych wydarzeń społecznych i politycznych.

Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl

Historia św. Andrzeja Boboli to nie tylko kronika męczeństwa, ale przede wszystkim opowieść o nieustającej obecności świętego w losach Narodu.

Od trudnego temperamentu do „duszochwata”

Urodzony prawdopodobnie w 1591 roku, Andrzej Bobola nie był człowiekiem o łagodnym usposobieniu. Źródła wspominają o jego wybuchowym temperamencie i skłonności do uporczywego trzymania się własnego zdania, choćby gdy nie miał racji. Andrzej podjął jednak konkretną walkę ze słabościami, co czyni go wzorem bliskim współczesnemu człowiekowi. Jako jezuita stał się niezwykle skutecznym misjonarzem na Polesiu, gdzie zyskał miano „duszochwata” – potrafił bowiem z miłością i autentyczną troską docierać do serc ludzi zaniedbanych duchowo, doprowadzając do licznych nawróceń.

Proroctwo, które budowało nadzieję

W 1819 roku, gdy Polska znajdowała się pod zaborami, św. Andrzej objawił się dominikaninowi o. Alojzemu Korzeniewskiemu w Wilnie. Przekazał mu wówczas wizję wielkiej wojny, po której Królestwo Polski zostanie przywrócone, a on sam zostanie uznany za głównego patrona kraju. To proroctwo wypełniło się niemal co do joty w 1918 roku, dając Polakom dowód na potęgę jego orędownictwa. Kolejne zapowiedzi, dotyczące szczególnego wywyższenia Polski w Bożym Miłosierdziu, wciąż czekają na pełną realizację, uzależnioną od zaangażowania modlitewnego Rodaków.

Architekt Cudu nad Wisłą i lęk bolszewików

Niezwykle istotnym momentem był lipiec 1920 roku. W obliczu bolszewickiej nawałnicy biskupi polscy, zgromadzeni na Jasnej Górze, uświadomili sobie rolę Boboli. Zarządzono nowennę, a relikwie świętego niesiono w procesjach ulicami Warszawy. 15 sierpnia doszło do „Cudu nad Wisłą”, który powszechnie przypisano wstawiennictwu Andrzeja Boboli u Matki Bożej.

Zwycięstwo to rozwścieczyło bolszewików, którzy dostrzegli w Boboli realnego przeciwnika politycznego i duchowego. W 1922 roku siłą wywieźli jego ciało do Moskwy, gdzie próbowano go zbezcześcić, wystawiając jako eksponat na wystawie higienicznej. Paradoksalnie, zamiast ośmieszyć wiarę, ciało świętego – zachowane w nienaruszonym stanie, mimo upływu wieków – przyciągało tłumy wiernych. To zmusiło komunistów do usunięcia go z widoku publicznego.

Głos ze Strachociny: „Zacznijcie mnie czcić”

Współczesna historia kultu wiąże się nierozerwalnie ze Strachociną, miejscem urodzenia świętego. To tam w 1983 roku św. Andrzej zaczął objawiać się młodemu kapłanowi, ks. Józefowi Niżnikowi. Przez cztery lata postać pukała do drzwi plebanii, aż w końcu w maju 1987 roku wyjawiła swoją tożsamość i prośbę o kult w tym miejscu. Wydarzenia te doprowadziły do ogłoszenia św. Andrzeja Boboli drugorzędnym Patronem Polski w 2002 roku przez Jana Pawła II.

Dziś, jak podkreśla ks. Niżnik, św. Andrzej przypomina o swoim „głównym patronacie”, który Bóg zlecił mu w godzinie męczeństwa. Podkreśla także ogromną rolę Matki Bożej dla naszego kraju. Jak wyjaśnia: Maryja jest Królową i Panią, a św. Andrzej jej najwierniejszym sługą i opiekunem Narodu. W obliczu nowych zagrożeń – od napięć na granicach po kryzysy światopoglądowe – św. Andrzej Bobola pozostaje „niezwyciężonym bohaterem”, czekającym jedynie na to, byśmy znów zwrócili się do Niego z ufnością.

„Mogę Wam wiele wyprosić, o ile zwrócicie się do mnie” – przypomina święty.

DN