Błogosław, duszo moja, Pana, i całe moje wnętrze – święte imię Jego! (Ps 103,1)
בָּרֲכִ֣י נַ֭פְשִׁי אֶת־יְהוָ֑ה וְכָל־קְ֝רָבַ֗י אֶת־שֵׁ֥ם קָדְשֹֽׁו׃
Εὐλόγει, ἡ ψυχή μου, τὸν κύριον καί, πάντα τὰ ἐντός μου, τὸ ὄνομα τὸ ἅγιον αὐτοῦ·
Benedic, anima mea, Domino, et omnia, quae intra me sunt, nomini sancto eius.
Kiedy człowiek prosi o Boże błogosławieństwo dla siebie czy swoich bliskich, prosi Boga o opiekę, troskę, zdrowie, pomyślność. Opatrzność Boża, która czuwa nad naszym życiem łączy się ściśle z Jego obecnością i miłością. Bóg pragnie naszego dobra, gdy jesteśmy otwarci na Jego łaskę, naprawdę nam błogosławi. Doświadczając Jego błogosławieństwa, Jego bezinteresownej i pełnej troski miłości, w sposób naturalny odpowiadamy – błogosławiąc Jego, całą duszą, całym życiem, całym sobą. Błogosławimy Go, czyli uwielbiamy, czcimy, kochamy. Na Jego miłość odpowiadamy miłością.
Obyśmy, do końca naszych dni Jego błogosławieństwo było naszym udziałem i byśmy każdego dnia i całym naszym jestestwem błogosławili Pana.
