13 maja – wspomnienie Marii Dominiki Mazzarello

Święta Maria Dominika Mazzarello urodziła się 9 maja 1837 roku w Mornese we Włoszech, a zmarła 14 maja 1881 roku w Nizza Monferrato. Wraz z Janem Bosko jest współzałożycielką zgromadzenia Córek Maryi Wspomożycielki Wiernych. Została beatyfikowana 20 listopada 1938 roku, a kanonizowana 24 czerwca 1951 roku.

Maria Dominika przyszła na świat w licznej rodzinie chłopskiej. Obdarzona niezwykłą siłą fizyczną, już jako dziewczynka pracowała w polu razem ze swoim ojcem Józefem. W rodzinie ukształtowały się w niej głęboka wiara w Boga, zamiłowanie do pracy oraz rozsądek i dojrzałość sądu, które później ujawniły się również w jej posłudze przełożonej zgromadzenia. W 1855 roku wstąpiła do Stowarzyszenia Córek Niepokalanej.

W 1860 roku Mornese nawiedziła epidemia tyfusu. Jej spowiednik, ksiądz Domenico Pestarino, poprosił ją o opiekę nad potrzebującymi krewnymi. Maria zgodziła się, choć była świadoma ryzyka zakażenia, i rzeczywiście sama zachorowała. Po wyzdrowieniu musiała jednak zrezygnować z pracy na roli – nie tylko z powodu utraty dawnej siły fizycznej, ale także dlatego, iż odczuła wyraźne wewnętrzne wezwanie, które uznała za głos Boga.

Poświęciła się wychowaniu dziewcząt ze swojej miejscowości. Założyła pracownię krawiecką, oratorium oraz dom dla dziewcząt pozbawionych rodziny. Do współpracy zaprosiła swoją przyjaciółkę Petronillę. Sama nauczyła się krawiectwa, aby uczyć ubogie dziewczęta nie tylko szycia, ale przede wszystkim miłości do Boga. Później, podczas tajemniczego widzenia, zobaczyła wielki budynek pełen dziewcząt biegających po dziedzińcu i usłyszała głos: „Powierzam je tobie”.

Przyjęła pod swoją opiekę pierwsze sieroty, troszcząc się o nie z matczyną czułością. W tej misji pomagały jej inne młode kobiety należące do Córek Niepokalanej. W 1864 roku Don Bosco przybył z Turynu do Mornese wraz ze swoją młodzieżą podczas jesiennej wycieczki. Spotykając się z księdzem Pestarino, który rok wcześniej został salezjaninem, dostrzegł potrzebę założenia szkoły dla chłopców z miasta i okolic. Wtedy Maria Dominika poczuła, iż stoi przed świętym, i powiedziała: „Don Bosco jest świętym i ja to czuję”.

Pius IX zachęcił Don Bosco, który od lat nosił w sercu projekt założenia zgromadzenia żeńskiego, aby uczynił dla dziewcząt to, co robił dla chłopców. Przy mądrej współpracy księdza Pestarino wybrał spośród Córek Niepokalanej pierwsze członkinie przyszłego zgromadzenia. Zamieszkały one w nowo wybudowanej szkole w Mornese, która stała się ich nowym domem.

5 sierpnia 1872 roku jedenaście młodych kobiet złożyło śluby zakonne na ręce biskupa Giuseppe Sciadry, w obecności księdza Jana Bosko. Zgromadzenie Córek Maryi Wspomożycielki rozwijało się bardzo szybko, a siostra Maria Mazzarello jako przełożona okazała się zdolną wychowawczynią i przewodniczką duchową. Między nią a księdzem Bosko istniała głęboka jedność duchowa i charyzmatyczna.

Maria Dominika posiadała wielki talent wychowawczy, dar pogodnej i budzącej zaufanie euforii oraz umiejętność angażowania innych młodych kobiet do pracy na rzecz wychowania i rozwoju dziewcząt, aby mogły stać się w rodzinie, Kościele i społeczeństwie dobrymi chrześcijankami i uczciwymi obywatelkami.

W 1877 roku, dzieląc misyjny zapał salezjanów, pierwszych sześć Córek Maryi Wspomożycielki wyjechało na misje i założyło pierwszą wspólnotę w Urugwaju. Rok później powstały kolejne domy w Argentynie.

Siostra Maria Dominika, mając 44 lata, zachorowała na ciężką postać zapalenia opłucnej i zmarła 14 maja 1881 roku w Nizza Monferrato, dokąd dwa lata wcześniej została przeniesiona pierwsza wspólnota Córek Maryi Wspomożycielki. Od tego czasu miejsce to nazywane jest Domem Generalnym zgromadzenia.

Swoim duchowym córkom pozostawiła tradycję wychowawczą przenikniętą wartościami ewangelicznymi: poszukiwanie Boga poznawanego przez katechezę, gorącą miłość do Jezusa obecnego w Eucharystii, dziecięce zaufanie do Maryi Wspomożycielki Wiernych, odpowiedzialność w pracy, uczciwość, pokorę, radość, prostotę życia oraz całkowite oddanie dla dobra dziewcząt, zwłaszcza ubogich i potrzebujących – zarówno w ojczyźnie, jak i na terenach misyjnych.