Żywot Świętego Wacława, Męczennika

Żywot Świętego Wacława, Męczennika

Święty Wacław, książę czeski i męczennik, należy do najczcigodniejszych patronów Czech oraz jednego z najstarszych świadków wiary chrześcijańskiej w Europie Środkowej. Jego życie przypadło na pierwszą połowę X wieku, w czasach, gdy chrześcijaństwo dopiero zapuszczało głębsze korzenie wśród ludów słowiańskich.

Wacław urodził się około 907 roku, jako syn księcia czeskiego Wratysława I i księżnej Drahomiry. Jego babką była święta Ludmiła, gorliwa chrześcijanka, która odegrała wielką rolę w wychowaniu młodego księcia.

Od najmłodszych lat Wacław wzrastał w wierze. Święta Ludmiła troszczyła się nie tylko o jego wykształcenie, ale przede wszystkim o jego duszę. Uczyła go modlitwy, miłości Chrystusa, miłosierdzia wobec ubogich i szacunku dla Kościoła. Wacław odznaczał się niezwykłą pobożnością, łagodnością i umiłowaniem prawdy.

Po śmierci ojca około 921 roku Wacław znalazł się pod opieką swojej matki Drahomiry. niedługo jednak doszło do konfliktu pomiędzy Drahomirą a Ludmiłą. Święta Ludmiła została zamordowana, a młody Wacław, świadomy jej świętości, zachował w sercu jej przykład wiary.

Około 924 roku Wacław objął władzę w Czechach. Jako książę starał się kierować państwem nie według przemocy i osobistej ambicji, ale według zasad Ewangelii.

Był szczególnie zatroskany o rozwój chrześcijaństwa. Popierał budowę kościołów i troszczył się o duchowieństwo. Tradycja przypisuje mu również szczególną cześć dla Najświętszego Sakramentu. Miał osobiście przygotowywać chleb i wino potrzebne do sprawowania Eucharystii, okazując w ten sposób głęboką pokorę wobec Chrystusa.

Wacław nie zapominał o ubogich. Według starożytnej tradycji wspierał wdowy, sieroty i potrzebujących, a więźniom okazywał miłosierdzie. Nie uważał książęcej godności za przywilej służenia samemu sobie. Pragnął być sługą powierzonego mu ludu.

Jego pobożność nie wszystkim jednak odpowiadała. Wśród możnych istniały osoby niechętne chrześcijaństwu i polityce księcia. Szczególnie trudne stały się relacje między Wacławem a jego młodszym bratem Bolesławem.

Wacław pragnął pokoju, natomiast wokół Bolesława zgromadzili się ludzie przeciwni księciu. Z czasem narodził się spisek przeciwko jego życiu.

We wrześniu 935 roku Wacław został zaproszony przez brata do Starej Boleslavi na uroczystość ku czci świętych Kosmy i Damiana. Mimo ostrzeżeń przybył tam, nie podejrzewając, iż przygotowano przeciwko niemu zamach.

Rankiem 28 września, po uczestnictwie w modlitwie, Wacław udał się do kościoła. Tam zaatakowali go ludzie związani ze spiskiem. Wacław próbował schronić się w świątyni, ale został zabity przed jej drzwiami.

Według tradycji jego ostatnie słowa skierowane były do Boga i do brata. Śmierć księcia nie zakończyła jednak jego dzieła. Przeciwnie — krew męczennika stała się niejako ziarnem, z którego jeszcze mocniej rozwinęło się chrześcijaństwo w Czechach.

Ciało Wacława zostało później przeniesione do Pragi, do kościoła św. Wita. Jego grób stał się miejscem modlitwy i pielgrzymek. Kult świętego gwałtownie się rozszerzał, a Wacław został otoczony czcią jako męczennik, książę i obrońca wiary.

Jego postać przeszła również do tradycji polskiej. Wacław jest czczony jako jeden z patronów Czech, a jego kult przypomina o chrześcijańskich korzeniach narodów Europy Środkowej.

Święty Wacław pozostawił po sobie świadectwo niezwykłe: pokazał, iż władza może być służbą, siła może oznaczać łagodność, a prawdziwe zwycięstwo może przyjść przez ofiarę. Nie bronił swojej wiary jedynie słowami. Pozostał jej wierny aż do śmierci.

Dlatego Kościół wspomina go 28 września, prosząc za jego wstawiennictwem o łaskę wierności Chrystusowi, mądrość dla rządzących, pokój między narodami oraz odwagę w wyznawaniu wiary.

Modlitwa przez wstawiennictwo św. Wacława