Żywot św. Teresy od Dzieciątka Jezus dziewicy i doktora Kościoła

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus, zwana także Małą Tereską, należy do najbardziej umiłowanych świętych Kościoła. Jej krótkie życie stało się świadectwem wielkiej miłości do Boga, pokory, ufności i całkowitego zawierzenia się Bożej Opatrzności. Kościół nadał jej tytuł Doktora Kościoła, ponieważ jej prosta, a zarazem głęboka nauka o „małej drodze” stała się duchowym skarbem dla niezliczonych chrześcijan.

Dzieciństwo

Święta Teresa urodziła się 2 stycznia 1873 roku w Alençon we Francji, jako najmłodsza córka Ludwika i Zelii Martin. Jej rodzice prowadzili głębokie życie chrześcijańskie. Oboje zostali później wyniesieni na ołtarze jako święci.

Teresa wzrastała w atmosferze wiary, modlitwy i rodzinnej miłości. Gdy miała zaledwie cztery lata, zmarła jej matka. Rodzina przeniosła się wówczas do Lisieux. Teresa znalazła oparcie w ojcu i starszych siostrach, z których kilka poświęciło swoje życie Bogu w Karmelu.

Od najmłodszych lat odznaczała się wielką wrażliwością serca i szczególną miłością do Jezusa. Pragnęła należeć całkowicie do Niego.

Powołanie do Karmelu

Teresa bardzo wcześnie odkryła w swoim sercu powołanie zakonne. Mając zaledwie piętnaście lat, po wielu trudnościach i dzięki szczególnej zgodzie przełożonych oraz papieża Leona XIII, 9 kwietnia 1888 roku wstąpiła do klasztoru Karmelitanek Bosych w Lisieux.

W Karmelu przyjęła imię Teresa od Dzieciątka Jezus i Najświętszego Oblicza.

Nie dokonywała wielkich czynów w oczach świata. Jej życie było ukryte: modlitwa, praca, posłuszeństwo, milczenie, wyrzeczenia i codzienne obowiązki. Właśnie w tej prostocie odkryła drogę do świętości.

„Mała droga”

Teresa zrozumiała, iż człowiek nie musi dokonywać rzeczy wielkich, aby osiągnąć świętość. Trzeba natomiast z dziecięcą ufnością powierzyć się Bogu i pozwolić, aby On działał w duszy.

Swoją drogę duchową oparła na pokorze, ufności i miłości. Pragnęła być przed Bogiem jak małe dziecko, które nie ufa własnym siłom, ale całkowicie rzuca się w ramiona Ojca.

Pisała o swoim pragnieniu odnalezienia w Kościele własnego powołania. Odkryła, iż jej powołaniem jest miłość. Chciała kochać Jezusa za tych, którzy Go nie kochają, modlić się za kapłanów, misjonarzy i grzeszników oraz ofiarować Bogu choćby najmniejsze codzienne czynności.

Jej świętość nie polegała na nadzwyczajnych czynach, ale na niezwykłej miłości wkładanej w rzeczy zwyczajne.

Próba wiary

Pod koniec życia Teresa doświadczyła ciężkiej choroby — gruźlicy. Cierpienia fizyczne połączyły się z głęboką próbą duchową.

Przez pewien czas doświadczała bolesnego poczucia opuszczenia i ciemności wiary. Nie oznaczało to jednak odejścia od Boga. Przeciwnie — Teresa jeszcze mocniej trwała przy Chrystusie, powierzając Mu swoje cierpienie.

Jej wiara stała się wówczas ofiarą składaną w milczeniu.

Śmierć

Teresa zmarła 30 września 1897 roku, mając zaledwie dwadzieścia cztery lata. Jej ostatnie słowa były wyznaniem miłości i ufności wobec Boga.

Po jej śmierci opublikowano autobiograficzne zapiski, znane jako „Dzieje duszy”. Księga ta gwałtownie rozeszła się po całym świecie i stała się jednym z najważniejszych świadectw duchowości chrześcijańskiej XX wieku.

Teresa została beatyfikowana w 1923 roku, a kanonizowana przez papieża Piusa XI 17 maja 1925 roku.

W 1927 roku papież ogłosił ją, wraz ze św. Franciszkiem Ksawerym, patronką misji. Choć nigdy nie opuściła klasztoru, jej modlitwa i ofiara zostały uznane za wielką służbę dziełu misyjnemu Kościoła.

W 1997 roku, z okazji stulecia jej śmierci, papież Jan Paweł II ogłosił św. Teresę od Dzieciątka Jezus Doktorem Kościoła.

Duchowe przesłanie św. Teresy

Święta Teresa pozostawiła Kościołowi niezwykle prostą, ale głęboką naukę:

ufaj Bogu jak dziecko Ojcu;

nie zniechęcaj się własną słabością;

kochaj Boga w małych, codziennych rzeczach;

przyjmuj cierpienie jako możliwość zjednoczenia z Chrystusem;

módl się za grzeszników i kapłanów;

czyń dobro bez szukania ludzkiego uznania;

oddawaj Bogu wszystko z miłości.

Jej życie pokazuje, iż świętość nie zawsze dokonuje się poprzez wielkie dzieła widoczne dla świata. Czasem rodzi się w ciszy klasztornej celi, w prostym obowiązku, w cierpliwie zniesionym cierpieniu, w uśmiechu podarowanym drugiemu człowiekowi i w krótkiej modlitwie wypowiedzianej z ufnością.

Święta Teresa od Dzieciątka Jezus uczy nas, iż mała droga może prowadzić do wielkiej świętości, jeżeli każdy krok przeżywany jest z miłością.

Jej symbolem stały się róże. Teresa pragnęła po śmierci „spuszczać deszcz róż” — czyli wypraszać ludziom łaski u Boga. Dlatego wielu wiernych zwraca się do niej jako do orędowniczki, prosząc o pomoc, pociechę i umocnienie.