Udzielę wam mego ducha, byście ożyli, i powiodę was do kraju waszego, i poznacie, iż Ja, Pan, to powiedziałem i wykonam» – wyrocznia Pana Boga. (Ez 37,14)
וְנָתַתִּ֨י רוּחִ֤י בָכֶם֙ וִחְיִיתֶ֔ם וְהִנַּחְתִּ֥י אֶתְכֶ֖ם עַל־אַדְמַתְכֶ֑ם וִידַעְתֶּ֞ם כִּי־אֲנִ֧י יְהוָ֛ה דִּבַּ֥רְתִּי וְעָשִׂ֖יתִי נְאֻם־יְהוָֽה׃
καὶ δώσω τὸ πνεῦμά μου εἰς ὑμᾶς, καὶ ζήσεσθε, καὶ θήσομαι ὑμᾶς ἐπὶ τὴν γῆν ὑμῶν, καὶ γνώσεσθε ὅτι ἐγὼ κύριος λελάληκα καὶ ποιήσω, λέγει κύριος.
Et dabo spiritum meum in vobis, et vivetis, et collocabo vos super humum vestram, et scietis quia ego Dominus. Locutus sum et facio, ait Dominus Deus.
Żyć (חָיָה ḥāyâ), czasownik ten w hebrajskiej koniugacji qal znaczy także „przeżyć”, „zachować życie”, „ożywić”, „odżyć”, „powrócić do zdrowia”. W innych koniugacjach znaczy również „pozwolić żyć”, „dać życie”, „uratować życie” czy „wskrzesić”. W hebrajskim חָיָה (ḥāyâ) nie znaczy jednak tylko „egzystować”, ale „życie w pełni, w bogactwie i w szczęściu”. Często jest równoważnikiem „bycia zdrowym i silnym”.
W dzisiejszych czytaniach liturgicznych spotykamy czasownik „żyć” (חָיָה ḥāyâ) w zestawieniu z darem Ducha, który ożywia. Przez proroka Ezechiela (37,12-14) Bóg zapowiada wyprowadzenie Izraela z jego „grobu”, czyli uwolnienie z niewoli babilońskiej: „udzielę wam mego Ducha po to, byście „ożyli” חָיָה (ḥāyâ) i poprowadzę was do waszego kraju” (w. 14). Odrodzenie się Izraela po zawierusze wygnania jest jak wskrzeszenie do nowego życia.
W Ewangelii św. Jana (11,1-44), na wołanie Jezusa donośnym głosem, Łazarz wychodzi z grobu i powraca do życia doczesnego (w. 43). Należy zauważyć, iż jego wskrzeszenie stanie się dla sanhedrynu pretekstem do skazania na śmierć Jezusa (ww. 45-52). Nie znamy ich rozmów i tego, co sobie potem powiedzieli. Wiemy jednak, iż po sześciu dniach, rodzina w Betanii wyprawia przyjęcia na cześć Mistrza, który sam mówi o sobie, iż jest „Życiem i Zmartwychwstaniem”. Potwierdził swoje słowa pozostawiając nam znak swojego zmartwychwstania: „pusty grób”, w którym On sam został złożony.
