Pomnożyłeś radość, zwiększyłeś wesele. Rozradowali się przed Tobą, jak się radują we żniwa, jak się weselą przy podziale łupu. (Iz 9,2)
הִרְבִּ֣יתָ הַגֹּ֔וי לֹ֖א* הִגְדַּ֣לְתָּ הַשִּׂמְחָ֑ה שָׂמְח֤וּ לְפָנֶ֨יךָ֙ כְּשִׂמְחַ֣ת בַּקָּצִ֔יר כַּאֲשֶׁ֥ר יָגִ֖ילוּ בְּחַלְּקָ֥ם שָׁלָֽל׃
τὸ πλεῖστον τοῦ λαοῦ, ὃ κατήγαγες ἐν εὐφροσύνῃ σου, καὶ εὐφρανθήσονται ἐνώπιόν σου ὡς οἱ εὐφραινόμενοι ἐν ἀμήτῳ καὶ ὃν τρόπον οἱ διαιρούμενοι σκῦλα.
Multiplicasti gentem, et non magnificasti lætitiam. Lætabuntur coram te, sicut qui lætantur in messe, sicut exultant victores capta præda, quando dividunt spolia.
Na polach kończą się żniwa. Kto posiał ziarno i zatroszczył się o uprawy, ten cieszy się zbiorem plonów. Ten, kto tego nie zrobił, nic nie ma. Oczywiście burze, albo susza mogły również odebrać euforia ze żniwa, ale przynajmniej może dostać odszkodowanie. Jednym słowem wysiłek popłaca i ostatecznie daje „radość ze żniwa”.
Nasze życie to nieustanne żniwo, a więc i euforia ze zbiorów łaski Bożej i z owoców naszej pracy. A na koniec, kiedy Pan pomoże nam zebrać wszystkie owoce razem, staną się one wieczną radością.
