U Ciebie, Panie, sprawiedliwość, a u nas wstyd na twarzach, jak to jest dziś u nas – mieszkańców Judy i Jerozolimy, i całego Izraela, u bliskich i dalekich, we wszystkich krajach, dokąd ich wypędziłeś z powodu niewierności, jaką Ci okazali. (Dan 9,7)
לְךָ֤ אֲדֹנָי֙ הַצְּדָקָ֔ה וְלָ֛נוּ בֹּ֥שֶׁת הַפָּנִ֖ים כַּיּ֣וֹם הַזֶּ֑ה לְאִ֤ישׁ יְהוּדָה֙ וּלְיוֹשְׁבֵ֣י יְרֽוּשָׁלִַ֔ם וּֽלְכָל־יִשְׂרָאֵ֞ל הַקְּרֹבִ֣ים וְהָרְחֹקִ֗ים בְּכָל־הָֽאֲרָצוֹת֙ אֲשֶׁ֣ר הִדַּחְתָּ֣ם שָׁ֔ם בְּמַעֲלָ֖ם אֲשֶׁ֥ר מָֽעֲלוּ־בָֽךְ׃
Tibi Domine iustitia nobis autem confusio faciei sicut est hodie viro Iuda et habitatoribus Hierusalem et omni Israhel his qui prope sunt et his qui procul in universis terris ad quas eiecisti eos propter iniquitates eorum in quibus peccaverunt in te.
Słowo „wstyd” (בֹּ֥שֶׁת – bōšet) nie ma tego samego znaczenia w języku Pisma Świętego i w języku potocznym. Bardzo bliskie jest pojęciu frustracji, rozczarowania. Upadek na ziemię, nagość, cofnięcie się, bezużyteczność to dla wielu typowe sytuacje związane ze wstydem, ale w Biblii uczucie to rozciąga się na każde cierpienie. Tak więc choćby doświadczenie głodu (Ez 36,30) zostanie sformułowane w kategoriach hańby.
Biblia podaje wiele przykładów postaci, które doświadczyły wstydu i znalazły odkupienie poprzez wiarę. Król Dawid, po popełnieniu cudzołóstwa i zabójstwa, odczuwał głęboki wstyd i poczucie winy, ale upokorzył się przed Bogiem i uzyskał przebaczenie. Piotr, po trzykrotnym zaparciu się Jezusa, odczuwał wstyd i wyrzuty sumienia, ale otrzymał przebaczenie od Pana i przez cały czas wiernie Mu służył.
Jednak wstyd może mieć również pozytywny wpływ na drogę wiary. Strach przed zhańbieniem Boga i obrazą Jego świętości może skłaniać do unikania grzechu i dążenia do prawości. W tym sensie wstyd może stać się motorem zmian i rozwoju duchowego, nieustannym przypomnieniem o konieczności dostosowania się do woli Bożej. Wstyd może być uczuciem towarzyszącym skrusze (bōšet hapānîm – „wstyd na twarzach”), skłaniającym do wyznania swoich win i szukania przebaczenia u Boga oraz sięgania miary Jego sprawiedliwości (Dan 9,7).
W Nowym Testamencie upokorzenie Jezusa podczas Męki, której kulminacją było ukrzyżowanie, jest doskonałym przykładem wstydu znoszonego z miłości do ludzkości. Jezus nie uciekł przed „hańbą krzyża”, ale przekształcił ją w symbol odkupienia i zbawienia.
.webp)
