Jan Paweł II
W ich życiu odzwierciedla się blask chwały Bożej. Fragment homilii wygłoszonej w dniu kanonizacji Alojzego Scrosoppiego, Augustyna Roscellego, Bernarda z Corleone, Teresy Eustochio Verzeri i Rafki (Pietry Choboq Ar-Rayes)
«Dostąpiwszy (…) usprawiedliwienia dzięki wierze, zachowajmy pokój z Bogiem przez Pana naszego, Jezusa Chrystusa» (Rz 5, 1).
Jak słyszeliśmy w drugim czytaniu, dla apostoła Pawła świętość jest darem, którego Ojciec udziela nam przez Jezusa Chrystusa. Wiara w Niego stanowi bowiem zasadę uświęcenia. Przez wiarę człowiek wchodzi w porządek łaski; przez wiarę ma nadzieję uczestniczyć w chwale Bożej. Ta nadzieja nie jest płonnym złudzeniem, ale spełnia się niezawodnie jako owoc ascetycznej wędrówki pośród wielu utrapień, którym przeciwstawiać trzeba cierpliwość i wypróbowaną cnotę.
To doświadczenie stało się udziałem św. Alojzego Scrosoppiego, w jego życiu całkowicie oddanym miłości Chrystusa i braci, zwłaszcza najsłabszych i bezbronnych.
«Miłosierdzie! Miłosierdzie!»: to wołanie wyrwało się z jego serca w chwili, gdy opuszczał świat dla nieba. Miłosierdzie praktykował przykładnie, zwłaszcza wobec osieroconych i porzuconych dziewcząt, włączając w to dzieło grupę nauczycielek, z którymi założył Zgromadzenie Sióstr Opatrzności Bożej.
Miłosierdzie stanowiło sekret jego długiego i niestrudzonego apostolstwa, karmionego nieustannym obcowaniem z Chrystusem, którego kontemplował, naśladując uniżenie i ubóstwo Jego narodzin w Betlejem, prostotę Jego pracowitego życia w Nazarecie, Jego ofiarę całopalną na Kalwarii, wymowne milczenie Eucharystii. Dlatego Kościół wskazuje go kapłanom i wiernym jako wzór głębokiego i skutecznego połączenia komunii z Bogiem ze służbą braciom. Innymi słowy, jako wzór życia w głębokiej komunii z Trójcą Przenajświętszą.
za: L’Osservatore Romano, wydanie polskie, Rok 22/2001, nr 9 (236), s. 41-43
więcej o św. Alojzym Scrosoppi COr
patroni piłkarzy i chorych na AIDS
ZOBACZ↓
