Woda (מַיִם mayim)

Głos Pański ponad wodami, zagrzmiał Bóg majestatu: Pan ponad wodami niezmierzonymi! (Ps 29,3)

קֹ֥ול יְהוָ֗ה עַל־הַ֫מָּ֥יִם אֵֽל־הַכָּבֹ֥וד הִרְעִ֑ים יְ֝הוָ֗ה עַל־מַ֥יִם רַבִּֽים׃

φωνὴ κυρίου ἐπὶ τῶν ὑδάτων, ὁ θεὸς τῆς δόξης ἐβρόντησεν, κύριος ἐπὶ ὑδάτων πολλῶν.

Vox Domini super aquas, Deus maiestatis intonuit: Dominus super aquas multas.

Woda (מַיִם mayim) jest to rzeczownik bardzo rozpowszechniony w świecie semickim, który ma formę liczby podwójnej -ayim, ale występuje zawsze w liczbie mnogiej a może znaczyć także pojedynczą (plurale tantum). W przyrodzie woda znajduje się w morzu, w źródle, w rzece czy w studni. Starym Testamencie występuje ponad 500 razy i odnosi się do „wody” zarówno w środowisku kosmicznym jak i użyciu rytualnym czy codziennym. Potęga wody jako żywiołu ujawnia się przede wszystkim podczas potopu (Rdz 6-9). W Izraelu מַיִם (mayim), woda, jest uważana za synonim życia i Stary Testament uznaje jej życiodajne znaczenie we wszystkich obszarach egzystencji. Język grecki tłumaczy hebrajskie מַיִם (mayim) słowem ὕδωρ.
Psalm responsoryjny dzisiejszej liturgii (Ps 29) który jest hymnem na cześć Boga, Pana królującego nad wszelkimi żywiołami, takimi choćby jak potop: „ponad wodami (מַיִם mayim) głos Pański, Pan ponad wód bezmiarem…”.
W Ewangelii (Mt 3,13-17) zaś rzeczownik „woda” powraca w kontekście chrztu Jezusa w Jordanie. Ewangelista Mateusz opowiadając to wydarzenie mówi, iż Jezus „wychodząc z wody ujrzał rozwierające się niebo i Ducha jak gołębicę zstępującego na Niego”. Zaskakującym jest, iż właśnie w momencie, kiedy Jezus wynurza się z wód Jordanu i jeszcze ocieka wodą, Bóg objawia Jego tożsamość i moc. Tożsamość umiłowanego Syna Ojca napełnionego Duchem Święty. Podobne wydarzenie miało miejsce w życiu każdego z nas ochrzczonych. Zanurzeni w wodzie, tak naprawdę zostaliśmy zanurzeni w Chrystusie, otrzymując nowe życie.