W Księstwie Sabaudzkim żył i działał św. Franciszek Salezy, założyciel i pierwszy przełożony Oratorium w Thonon, „klejnotu Sabaudii”, jak nazwał go Paweł VI.
Urodzony w Thorens 21 sierpnia 1567 r., zakończył swoje życie w Lyonie, wyczerpany apostolską pracą, 28 grudnia 1622 r., w roku kanonizacji św. Filipa Neri, którego Franciszek znał dzięki biografii napisanej przez Galloniego, przesłanej mu przez przyjaciela Giovanniego Giovenale Ancinę. Wpisany do księgi błogosławionych w 1661 r., został kanonizowany w 1665 r. i ogłoszony doktorem Kościoła w 1887 r. przez Leona XIII.
Franciszek Salezy kształcił się w szkole jezuitów w zakresie kultury klasycznej i filozofii, otrzymując jednocześnie solidne podstawy życia duchowego. Jego ojciec, który marzył o błyskotliwej karierze prawniczej dla niego, wysłał go na uniwersytet w Padwie, gdzie Franciszek uzyskał dyplom, ale gdzie również dojrzało jego powołanie kapłańskie. Wyświęcony 18 grudnia 1593 r., został wysłany do regionu Chablais, zdominowanego przez kalwinizm, i poświęcił się przede wszystkim głoszeniu kazań, wybierając nie polemikę, ale metodę dialogu.
Aby dotrzeć do wielu osób, do których nie mógłby dotrzeć poprzez kazania, wymyślił system publikowania i wywieszania w miejscach publicznych „plakatów”, napisanych w zwięzłym stylu i bardzo skutecznych. Ta intuicja, która przyniosła tak znaczące owoce, iż doprowadziła do upadku „twierdzy” kalwinistycznej, sprawiła, iż św. Franciszek został w 1923 r. ogłoszony patronem katolickich dziennikarzy.
Zaangażowanie Franciszka w szeroko pojętą posługę duchową, wynikające z głębokiego przekonania, iż droga do świętości jest darem Ducha Świętego dla wszystkich wiernych, zarówno zakonników, jak i świeckich, uczyniło go jednym z największych kierowników duchowych. Jego działalność duszpasterska – w którą zaangażował wszystkie siły umysłu i serca – oraz nieustanne poświęcanie własnego czasu i sił fizycznych, opierały się na dialogu i łagodności, pogodnym optymizmie i pragnieniu spotkania, w duchu i podejściu, które znajdują głęboki oddźwięk w duchowej propozycji św. Filipa Neri, która w cudowny sposób znajduje wyraz, dzięki wrodzonej harmonii ducha, w głównych dziełach Salezego – „Wprowadzenie do życia pobożnego, czyli Filotea”, „Traktat o miłości Bożej, czyli Teotym” – a także w Listach i Przemówieniach.
W 1602 roku został biskupem Genewy, równocześnie z mianowaniem Anciny, i kontynuował swoją posługę duszpasterską z takim samym oddaniem. Owocem kierownictwa duchowego i inicjatyw charytatywnych biskupa jest założenie, we współpracy ze św. Franciszką Fremiot de Chantal, Zakonu Wizytek, który rozpowszechnił w całym Kościele duchowość Najświętszego Serca Jezusowego, zwłaszcza poprzez objawienia Chrystusa wizytce św. Małgorzacie Marii Alacocque, a w konsekwencji ruch duchowy, który znalazł wielu zwolenników w wielu oratoriach, zwłaszcza w północnych Włoszech.
za:
