W środę, 5 sierpnia w katedrze poznańskiej odbyły się uroczystości pogrzebowe śp. ks. Jana Stanisławskiego – prałata honorowego Jego Świątobliwości, kanonika seniora Prześwietnej Kapituły Katedralnej oraz proboszcza poznańskiej katedry w latach 1977-1986.
Ostatnie pożegnanie rozpoczęło się o godz. 10.30 wspólną modlitwą różańcową przy trumnie Zmarłego. O godz. 11.00 odprawiona została Msza św. pogrzebowa, której przewodniczył abp Zbigniew Zieliński. W Liturgii uczestniczyli również abp senior Stanisław Gądecki, bp Damian Bryl, bp Grzegorz Balcerek oraz bp Zdzisław Fortuniak. Kazanie podczas Eucharystii wygłosił ks. proboszcz Ireneusz Szwarc. Na wspólnej modlitwie zgromadzili się kapłani, osoby życia konsekrowanego oraz liczni wierni, dziękując za życie i posługę wybitnego kaznodziei oraz wieloletniego ojca duchownego duchowieństwa. Dalsza część uroczystości odbyła się na Cmentarzu na Miłostowie, gdzie śp. ks. Jan Stanisławski spoczął na miejscu wiecznego spoczynku.
Kazanie podczas Eucharystii wygłosił ks. proboszcz Ireneusz Szwarc, przypominając początki kapłaństwa ks. Jana oraz jego głęboką świadomość obranej drogi:
„W dniu, kiedy ksiądz prałat Jan Stanisławski rozpoczynał kapłańską drogę życia, na prymicyjnym obrazku umieścił słowa z Księgi Proroka Izajasza: Duch Pański nademną, dlatego narościł mnie, abym głosił Ewangelię ubogim, opowiadał, obwieszczał rok Pańskiego zmiłowania. […] Świętej pamięci ksiądz prałat Jan wiedział, dla kogo żyje. Te słowa z prymicyjnego obrazka pokazały wielką świadomość, z jaką wchodził w kapłaństwo.” – z kazania wygłoszonego przez ks. proboszcza Ireneusza Szwarca
Więcej zdjęć: Zobacz galerię!
Fot. Jan Jeliński
Ks. Ireneusz zwrócił także uwagę na dynamiczny rozwój duszpasterstwa w czasie posługi Zmarłego na Ostrowie Tumskim:
„Niezwykle istotny okres w jego życiu to czas, gdy był proboszczem parafii katedralnej. Rozkwitał duszpastersko, zorganizował w katedrze w latach 70. ubiegłego wieku jedną z pierwszych, niezwykle prężnych rad duszpasterskich. Zorganizował Studium Pogłębienia Wiedzy Religijnej – taką parafialną kuźnię teologiczną. Nieustannie budził ludzi z klerykalnego uśpienia, zapraszając świeckich do wzięcia odpowiedzialności za Kościół i za parafię.”
Na zakończenie homilii ks. proboszcz podzielił się poruszającym wspomnieniem z ostatnich dni życia ks. Jana:
„Dwa tygodnie temu widziałem księdza prałata Jana po raz ostatni na kolanach w kaplicy Najświętszego Sakramentu w jego ukochanej katedrze, o której tak pięknie opowiadał. Widziałem go zatopionego na modlitwie, gotowego do drogi. […] prawdopodobnie za św. Teresą powtarzał do ostatnich chwil: Ja nie umieram, ale wchodzę w życie. Wszedł w pełnię życia i już uczestniczy w chwale świętych.”
