Uczta (מִשְׁתֶּה mišteh)

Uczta (מִשְׁתֶּה mišteh), rzeczownik ten pochodzi od rdzenia šth, który oznacza czynność picia. Warto zauważyć, iż w Starym Testamencie, w odróżnieniu od reszty Bliskiego Wschodu, tylko stworzenia ożywione piją, w sensie dosłownym czy metaforycznym: ludzie, zwierzęta i rośliny. Rzeczownik מִשְׁתֶּה (mišteh) tylko w późnym okresie oznacza „napój” a jego powszechnie przyjęte znaczenie to „uczta”. Może niejednokrotnie być użyty w sensie przenośnym jako „szczęśliwe życie”.
W dzisiejszym pierwszym czytaniu (Iz 25, 6-10), Izajasz w proroczej mowie używa rzeczownika מִשְׁתֶּה (mišteh) na określenie powszechnego zbawienia: „Pan Zastępów przygotuje dla wszystkich ludów na tej górze ucztę z tłustego mięsa, ucztę z wybornych win, z najpożywniejszego mięsa, z najwyborniejszych win (w.6). Warto zauważyć, iż w tej jedynej uczcie bez formalnego zaproszenia będą uczestniczyły wszystkie narody.
Pan Jezus zaś w dzisiejszej Ewangelii (Mt 22,1-10), kładzie akcent na zaproszenie na ucztę i opowiada o losie zaproszonych, którzy odrzucając zaproszenie. Wszyscy jesteśmy stworzeni i powołani do szczęśliwego życia, ale często zachowujemy się w życiu jak ludzie, którzy siedzą głodni przy zastawionym stole. Zaproszeni, odrzucamy zaproszenie. Jeden z polskich poetów napisał: „Jak ci dziękować, żeś mi dał tak wiele, iż jestem w życiu jak ów gość przygodny, co zaproszony został na wesele niespodziewanie i nie odszedł głodny”.