Tradycja nie jest nostalgią za minioną epoką. Nie polega na wspominaniu przeszłości ani na zachwycie dawnymi formami dla nich samych. Tradycja jest żywym przekazywaniem tego samego depozytu wiary, który katolicy otrzymali od Chrystusa i Apostołów i wiernie zachowywali przez pokolenia, aż po dziś dzień.
Dlatego tradycjonalista nie uważa się za przedstawiciela nowego ruchu czy wyjątkowej grupy. Przeciwnie — pragnie jedynie zachować to, co przez wieki było zwyczajną wiarą zwyczajnych katolików. W czasach zamętu i kryzysu nie chodzi o tworzenie nowych doktryn, nowych liturgii czy nowego Kościoła, ale o wierne trwanie przy tym, co zostało przekazane przez poprzednie pokolenia katolików.
Prawdziwa Tradycja nie jest czczeniem przeszłości dla niej samej. Jest zachowaniem i przekazywaniem tego samego ognia wiary, który płonął w sercach świętych, papieży, biskupów, kapłanów, zakonników, Ojców i Doktorów, męczenników, wyznawców i niezliczonych pokoleń wiernych. To właśnie dlatego katolicy przywiązani do Tradycji nie postrzegają siebie jako zwolenników nowości, ale jako spadkobierców tego, co Kościół zawsze wyznawał, nauczał i praktykował.
„Tradycja to nie czczenie popiołów,
tradycja to podtrzymywanie ognia.”
„Tradycjonalista jest tym,
czym kiedyś był każdy katolik
i będzie, gdy kryzys minie.”
