„To imię miało dla nas ogromne znaczenie”. Vianney opowiada o wyborze imion dla dzieci

Są imiona, które podobają się rodzicom od pierwszej chwili, i takie, które dopiero z czasem zdobywają ich serca. Dla Vianneya i jego żony, wiolonczelistki Catherine Robert, każde z imion dzieci ma własną historię. W nagraniu opublikowanym 11 listopada na instagramowych profilach Appellemoirino i Zeniomag piosenkarz opowiedział o tych wyborach w programie Le Grand Studio Bel RTL.

Gdy spodziewali się pierwszego wspólnego dziecka, Edgara, który ma dziś pięć lat, wybór imienia przyszedł im niemal naturalnie. Catherine Robert, będąca już mamą dziewczynki z poprzedniego związku, i Vianney gwałtownie doszli do porozumienia, choć nie znali jeszcze płci dziecka. „Dla nas to było oczywiste” – wspomina piosenkarz.

Z imieniem młodszej córki, Rity, która urodziła się kilka tygodni temu, było nieco inaczej. W przeciwieństwie do imienia Edgar nie zachwyciło ono Vianneya od razu. „Uważałem je za okropne” – przyznaje z rozbawieniem. Zdanie zmienił jednak podczas kolacji ze swoim producentem. Kiedy w rozmowie ponownie wypowiedział imię Rita, nagle przekonał się do jego brzmienia. „Dziś uwielbiamy to imię” – mówi.

Za pięknym brzmieniem kryje się jednak także szczególne znaczenie. Imię Rita nawiązuje do świętej Rity, do której Catherine Robert jest wyjątkowo przywiązana. „Postać świętej Rity ma dla nas bardzo silną wymowę. Współbrzmi z naszą historią, a szczególnie z historią mojej żony” – wyjaśnia artysta. Dla małżonków wybór ten miał więc bardzo osobisty wymiar. „Z Edgarem było fajnie i wszystko było oczywiste. Rita nie od razu przekonała mnie swoim brzmieniem, ale pod względem znaczenia było to coś niezwykle mocnego” – podsumowuje piosenkarz.

Nazywana „świętą od spraw beznadziejnych” święta Rita była włoską zakonnicą żyjącą na przełomie XIV i XV wieku. Urodziła się w 1381 roku w Roccaporenie, niedaleko Cascii. Młodo wyszła za mąż i została matką dwóch synów. Przeszła przez wiele bolesnych doświadczeń, zanim – po śmierci męża i dzieci – wstąpiła do klasztoru augustianek w Cascii.

Zapamiętano ją jako kobietę głębokiej wiary, cierpliwości i nadziei, której nie traciła choćby w najtrudniejszych okolicznościach. W 1900 roku kanonizował ją papież Leon XIII. Dziś wierni szczególnie często proszą ją o wstawiennictwo w sytuacjach, które wydają się bez wyjścia.

Laura Marchais, Aleteia.fr. Tekst ukazał się pierwotnie we francuskiej Aletei.

Wesprzyj Aleteię – przejdź do zbiórki

Czytaj także:„Moja niepełnosprawność jest moją siłą napędową”. Niezwykła lekcja życia François Mariena

Czytaj także:Polka w sercu angielskiej wspólnoty: „Nie możemy oddać się Bogu, nie znając siebie”

Czytaj także:Dzieci patrzą, jak reagujemy – świadkowie przemocy