Dusza moja pragnie i tęskni do przedsieni Pańskich. Moje serce i ciało radośnie wołają do Boga żywego. (Ps 84,3)
נִכְסְפָ֬ה וְגַם־כָּלְתָ֨ה ׀ נַפְשִׁי֮ לְחַצְרֹ֪ות יְה֫וָ֥ה לִבִּ֥י וּבְשָׂרִ֑י יְ֝רַנְּנ֗וּ אֶ֣ל אֵֽל־חָֽי׃
ἐπιποθεῖ καὶ ἐκλείπει ἡ ψυχή μου εἰς τὰς αὐλὰς τοῦ κυρίου, ἡ καρδία μου καὶ ἡ σάρξ μου ἠγαλλιάσαντο ἐπὶ θεὸν ζῶντα.
Concupiscit et deficit anima mea in atria Domini. Cor meum et caro mea exsultaverunt in Deum vivum.
Tęsknimy za osobami, za miejscami czy choćby rzeczami, które są dla nas ważne. Wyczekujemy spotaknia, miejsca, wydarzenia, z którym związane są uczucia szczęścia, podekscytowania, radości. Gdy osiągamy cel swoich pragnień, tęsknota zmienia się w spełnienie, jest niejako zaspokojona.
Z naszą tęsknotą za Bogiem jest trochę inaczej. Jest spełnienie nastąpi dopiero po naszej śmierci. Choć tu, na ziemi możemy przebywać w przedsionkach Jego świątyni, choć przez chrzest jesteśmy Jego dziećmi, choć karmimy się Ciałem i Krwią Jezusa, to im bliżej jesteśmy Boga tym bardziej za Nim tęsknimy. Dusza i ciało wręcz mdleją za Nim, za pełnią spotkania i obecności, za tym czego tu na ziemi nie doświadczymy. Tę tęsknotę ukoi dopiero wieczność, na którą warto czekać i za którą warto jest potęsknić.
