Święty (קָדוֹשׁ qāḏôš), przymiotnik ten w języku hebrajskim pochodzi od rdzenia qdš, w którego etymologii źródłem był rdzeń o znaczeniu „ciąć, rozdzielać, odseparować”. Przymiotnik ten służy do określenia aspektów kultu i jego przedmiotów świętych, czyli konsekrowanych. Greckie tłumaczenie tego słowa brzmi ἅγιος (agios). W Starym Testamencie przymiotnik קָדוֹשׁ (qāḏôš) najczęściej występuje w Księdze kapłańskiej (152 razy).
Dzisiejszy Psalm responsoryjny (Ps 24) zadaje pytanie: „Kto wstąpi na górę Pana? Kto stanie w Jego świętym miejscu?” Miejsce święte to to zamieszkałe przez Boga. Chodzi więc o relację osobistą z Bogiem. Psalmista odpowiada: „Człowiek o rękach nieskalanych i czystym sercu…”
Dzisiejsza Ewangelia (Mt 5,1-12), w której Pan Jezus ogłasza błogosławionymi ludzi o czystym sercu mówi, iż to właśnie oni wejdą w zażyłą relację z Bogiem: „Błogosławieni czystego serca, albowiem oni Boga oglądać będą”. Czyste serce jest tym miejscem świętym (קָדוֹשׁ qāḏôš), w którym jak w zwierciadle przegląda się Bóg.
