2 godzin temu
Modlitwy i nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego wskazują konkretną drogę życia. Uczą ufności Bogu i konkretnych działań – które prowadzą do coraz głębszego zjednoczenia swojej woli z Wolą Boga, pełnego miłości.
Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Photo credit: Canva
Tekst został opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
Z objawieniami Miłosierdzia Bożego, przekazanymi św. s. Faustynie, Kościół otrzymał konkretne formy kultu, które prowadzą duszę ku głębszemu zjednoczeniu z Bogiem. Ich istotą – jak zapisała Apostołka Miłosierdzia Bożego w „Dzienniczku” (Dz. 1578) – są dwa nierozerwalne elementy: ufność wobec Stwórcy oraz czynna miłość bliźniego.
Ufność i działanie
Ufność nie jest jedynie uczuciem ani intelektualnym uznaniem prawd wiary. To postawa życia – stała gotowość pełnienia Woli Bożej. Warto pamiętać tu, iż Wola Boża sama w sobie jest dla człowieka miłosierdziem. Dlatego też wszystko, co nie jest z Nią zgodne jest dla nas – patrząc z perspektywy wieczności – złe lub szkodliwe i nie może być przez najlepszego Boga udzielone.
Najważniejszymi wyznacznikami ufności są: wiara, nadzieja, miłość, pokora i skrucha.
Drugim filarem, prowadzącym do zjednoczenia z Bogiem, jest miłosierdzie wobec bliźnich. Pan Jezus w Dz. 742 mówi: „(…). Żądam od ciebie uczynków miłosierdzia, które mają wypływać z miłości ku Mnie. Miłosierdzie masz okazywać zawsze i wszędzie bliźnim, nie możesz się od tego usunąć ani wymówić, ani uniewinnić. Podaję ci trzy sposoby czynienia miłosierdzia bliźnim: pierwszy – czyn, drugi – słowo, trzeci – modlitwa; w tych trzech stopniach zawiera się pełnia miłosierdzia i jest niezbitym dowodem miłości ku Mnie”.
Obraz Miłosierdzia Bożego
„Obiecuję, iż dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie. Obiecuję także, już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi [duszy – przyp. redakcji], a szczególnie w godzinę śmierci. Ja Sam bronić ją będę jako Swej chwały.” (Dz. 48)
Istotą czci, oddawanej obrazowi Jezusa Miłosiernego, jest połączenie pełnej ufności modlitwy z konkretnymi uczynkami miłosierdzia. Stając przed obrazem, warto pytać siebie: czy odpowiadam na wezwanie Chrystusa, by każdego dnia spełnić choć jeden uczynek miłosierdzia?
Chrystus w Objawieniach (oprócz innych łask) wyraźnie określił trzy zasadnicze obietnice (Dz. 48), które otrzyma dusza czcząca obraz:
1). wieczne zbawienie;
2). zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi zbawienia już tu na ziemi i osiąganie dużych postępów na drodze doskonałości chrześcijańskiej;
3). łaskę dobrej śmierci.
Koronka do Miłosierdzia Bożego
W tej modlitwie człowiek odwołuje się do największej miłości – tej, jaką Ojciec darzy swojego Syna, a w Nim całą ludzkość. Ofiarując Ojcu mękę Chrystusa, błagamy, by ludzie korzystali z jej owoców na całym świecie.
Koronka obejmuje nas samych, tych, za których jesteśmy odpowiedzialni, „cały świat” – żyjących i dusze czyśćcowe. Jezus zapewnił: „Przez odmawianie tej koronki podoba Mi się dać wszystko, o co Mnie prosić będą” (Dz. 1541), „jeżeli to (…) będzie zgodne z Moją wolą” (Dz. 1731).
„Kapłani będą ją podawać grzesznikom jako ostatnią deskę ratunku; chociażby grzesznik był najzatwardzialszy, o ile raz tylko zmówi tę koronkę (…) dostąpi łaski z nieskończonego miłosierdzia Mojego” (Dz. 687).
Święto Miłosierdzia Bożego
Ustanowione na pierwszą niedzielę po Wielkanocy, jest dniem szczególnej łaski. Chrystus nazwał je „ostatnią deską ratunku” dla świata: „Dusze giną mimo Mojej gorzkiej męki. Daję im ostatnią deskę ratunku, to jest święto Miłosierdzia Mojego. o ile nie uwielbią miłosierdzia Mojego, zginą na wieki” (Dz. 965).
Największą obietnicą tego dnia jest zupełne odpuszczenie win i kar dla duszy, która przystąpi do spowiedzi i Komunii świętej (Dz. 300). Przygotowaniem pozostaje modlitwa Koronką przez dziewięć dni od Wielkiego Piątku.
Nowenna do Miłosierdzia Bożego
To co innego niż 9-dniowe odmawianie koronki przed Świętem Miłosierdzia. Pan Jezus podyktował ją św. s. Faustynie do jej własnego użytku, a wierni mogą ją odmawiać z pobożności.
Odprawiając tę nowennę św. s. Faustyna miała zanurzyć w Zdroju Miłosierdzia dusze by zaczerpnęły „siły, ochłody i wszelkiej łaski, jakiej potrzebują na trudy życia, a szczególnie w godzinie śmierci” (Dz. 57-65 ) i zjednoczyć ze Świętą Męką . W każdym dniu przyprowadzała inną grupę dusz: w pierwszym – całą ludzkość (grzeszników), w drugim – dusze kapłańskie i zakonne, w trzecim – pobożne i wierne, w czwartym – pogan i tych, którzy Go nie znają, w piątym heretyków i odszczepieńców, w szóstym – ciche i pokorne oraz dusze małych dzieci, w siódmym – te, które szczególnie czczą Boże Miłosierdzie; w ósmym – dusze czyśćcowe, w dziewiątym – dusze oziębłe.
Godzina Miłosierdzia
Czyli chwila wybicia godz. 15.00, w której czcimy moment konania Jezusa na krzyżu, kiedy to na świat spłynęła wielka łaska: miłosierdzie zwyciężyło sprawiedliwość (Dz. 1572). Pan Jezus pragnie, aby zwrócić się wtedy do Niego i chociaż przez krótki czas rozważać Jego bolesną mękę (jeśli obowiązki pozwalają, można odprawić drogę krzyżową – Dz. 1572). Poznanie Chrystusowego cierpienia prowadzi do modlitwy uwielbienia i dziękczynienia, a także błagania o potrzebne łaski dla całego świata.
„W tej godzinie nie odmówię duszy niczego, która Mnie prosi przez mękę Moją” (Dz. 1320).
Szerzenie czci Miłosierdzia
„O, gdyby znali grzesznicy miłosierdzie Moje, nie ginęłaby ich tak wielka liczba. Mów duszom grzesznym, aby się nie lękały zbliżyć do Mnie, mów o Moim wielkim miłosierdziu” (Dz. 1396).
Ostatnim wymiarem nabożeństwa do Miłosierdzia Bożego jest apostolstwo. Doskonały jego wzór pozostawiła nam św. s. Faustyna. Ma on polegać – oprócz świadectwa życia przepełnionego ufnością Bogu i czynami miłosierdzia wobec ludzi – na głoszeniu słowem orędzia Miłosierdzia i budzeniu w ludziach zaufania Miłosierdziu. Jezus zapewnił, iż dusze to czyniące osłania jak czuła matka swe niemowlę, a w godzinę śmierci nie będzie im Sędzią, ale miłosiernym Zbawicielem (Dz. 1075). Kapłanom obiecał, iż gdy będą mówić o niezgłębionym miłosierdziu, łaskę skruchy otrzymają zatwardziali grzesznicy (Dz. 1521).
Aby dobrze wypełnić to zadanie, trzeba najpierw samemu poznać tajemnicę miłosierdzia Bożego przez zgłębianie Pisma Świętego, encyklikę Dives in misericordia, Dzienniczek s. Faustyny czy inne książki o tej tematyce mające imprimatur Kościoła.
Dorota Niedźwiecka
