Stworzyć (עָשָׂה ‘âśâ)

Wiedzcie, iż Pan jest Bogiem: On sam nas stworzył, my Jego własnością, jesteśmy Jego ludem, owcami Jego pastwiska. (Ps 100,3)

דְּע֗וּ כִּֽי־יְהוָה֮ ה֤וּא אֱלֹ֫הִ֥ים הֽוּא־עָ֭שָׂנוּ וְלֹ֣א* אֲנַ֑חְנוּ עַ֝מֹּ֗ו וְצֹ֣אן מַרְעִיתֹֽו׃

γνῶτε ὅτι κύριος, αὐτός ἐστιν ὁ θεός, αὐτὸς ἐποίησεν ἡμᾶς καὶ οὐχ ἡμεῖς, λαὸς αὐτοῦ καὶ πρόβατα τῆς νομῆς αὐτοῦ.

Scitote quoniam Dominus ipse est Deus: ipse fecit nos, et non ipsi nos: Populus eius, et oves pascuæ eius:

Twórca zanim rozpocznie swoje dzieło, nosi je w swoim wnętrzu, ma o nim wyobrażenie. W pewien sposób widzi je jako doskonałe w swoim rodzaju. Niczego tam nie brakuje. Gdy Psalmista reflektuje Boże działanie, dostrzega piękno i cel. Wyszliśmy z rąk Stworzyciela aby należeć do Niego. Skoro naszym Twórcą jest Artifex Maximus – Najwyższy Twórca, to w jego zamyśle byliśmy już wcześniej i już wtedy mieliśmy jasny cel: należeć do Niego.