Słowo (דָּבָר dāḇār)

Na ziemię zsyła swoje orędzie, mknie chyżo Jego słowo. (Ps 147,15)

הַשֹּׁלֵ֣חַ אִמְרָתֹ֣ו אָ֑רֶץ עַד־מְ֝הֵרָ֗ה יָר֥וּץ דְּבָרֹֽו׃

ὁ ἀποστέλλων τὸ λόγιον αὐτοῦ τῇ γῇ, ἕως τάχους δραμεῖται ὁ λόγος αὐτοῦ

qui emittit eloquium suum terrae velociter curret verbum eius

Słowo (דָּבָר dāḇār), w języku hebrajskim oznacza „to, co powiedziane”, „wypowiedź”, „opinia”, ale także „sprawa”, „wydarzenie”, „czyn”, a choćby ogólne „coś”. Rzeczownik ten związany jest w sposób szczególny z działalnością proroka, którego zadaniem jest przekazywanie słowa Bożego.
Psalm responsoryjny dzisiejszej liturgii (Ps 147), który opiewa kosmiczne i historyczne objawienie się Boga, kilka razy używa wyrażenia דָּבָר (dāḇār): „Na ziemię zsyła swoje orędzie, mknie chyżo Jego słowo” (w.15). Pan, który „posyła swoje słowo” (דָּבָר dāḇār) przerywa milczenie i objawia się w szacie wiosennej i zimowej, w zjawiskach przyrody i historii. Wiara zaprasza nas do uchwycenia „mowy Boga”, Jego obecności w swoim Słowie, które w Jezusie stało się ciałem (J 1,14).