Porywasz ich jak fala, stają się jak sen poranny, jak trawa, co rośnie
rankiem kwitnie i jest zielona,
wieczorem więdnie i usycha.
(Ps 90, 5-6)
תהל’ 90:5-6: „זְ֭רַמְתָּם שֵׁנָ֣ה יִהְי֑וּ בַּ֝ בֹּ֗קֶר כֶּ חָצִ֥יר יַחֲלֹֽף ׃ בַּ֭ בֹּקֶר יָצִ֣יץ וְ חָלָ֑ף לָ֝ עֶ֗רֶב יְמֹולֵ֥ל וְ יָבֵֽשׁ ׃”
Sen w Biblii jawi się jako rzeczywistość wpisana w rytm życia (Ps 3,6). W śnie Bóg mówi do człowieka (1 Krl 3,5; Mt 1,20), ale także dokonuje przełomów (Rdz 2,21). Jednak sen nad ranem jest na progu teraźniejszości, w porównaniu z przebudzeniem staje się czymś ulotnym. Taki właśnie sens potwierdzają kolejne porównania z początku Psalmu 90. Los człowieka wobec Boga jest kruchym i ulotnym, zatem to myśli i działania Pana są tym, co nie przemija.
