Zmiłuj się nade mną, Boże, zmiłuj się nade mną, u Ciebie moja dusza szuka schronienia. Chronię się w cieniu Twych skrzydeł dopóki nie minie klęska. (Ps 57,2)
חָנֵּ֤נִי אֱלֹהִ֨ים ׀ חָנֵּ֗נִי כִּ֥י בְךָ֮ חָסָ֪יָה נַ֫פְשִׁ֥י וּבְצֵֽל־כְּנָפֶ֥יךָ אֶחְסֶ֑ה עַ֝֗ד יַעֲבֹ֥ר הַוֹּֽות׃
Ἐλέησόν με, ὁ θεός, ἐλέησόν με,
ὅτι ἐπὶ σοὶ πέποιθεν ἡ ψυχή μου
καὶ ἐν τῇ σκιᾷ τῶν πτερύγων
σου ἐλπιῶ,
ἕως οὗ παρέλθῃ ἡ ἀνομία.
Miserere mei, Deus, miserere mei, quoniam in te confugit anima mea; et in umbra alarum tuarum confugiam, donec transeant insidiae.
Schronienie to miejsce, które może zapewnić bezpieczeństwo, przeżycie. Szukamy schronienia w chwili zagrożenia, schrony budowane na wypadek wojny i ataku wroga, trzęsienia ziemi czy tornada. kawałek dachu nad głową to zwykłe schronienie przed deszczem, czy burzą. Dla małego dziecka schronieniem mogą być ramiona kochającego rodzica.
Chronimy życie, chronimy ciało, robimy to automatycznie, bo bronimy wartości życia ludzkiego, naszego życia. Schronieniem naszej duszy jest Bóg, wtedy gdy szaleją duchowe burze, gdy toczymy wewnętrzne walki z pokusami, z grzechem, czy przeciwnikiem – szatanem. Bóg jest naszym schronieniem, zadba o to, co jest ważne, o nasze życie doczesne i wieczne, wystarczy złożyć nasze życie w Jego kochające ręce i serce.
