Pozwól mi zrozumieć drogę Twych postanowień, abym rozważał Twe cuda.
דֶּֽרֶךְ־פִּקּוּדֶ֥יךָ הֲבִינֵ֑נִי וְ֝אָשִׂ֗יחָה בְּנִפְלְאוֹתֶֽיךָ׃
ὁδὸν δικαιωμάτων σου συνέτισόν με, καὶ ἀδολεσχήσω ἐν τοῖς θαυμασίοις σου.
Viam iustificationum tuarum instrue me: et exercebor in mirabilibus tuis.
Doświadczenie duchowe podpowiada, iż nasz umysł ciągle jest wystawiony na różnorodne bodźce zewnętrzne. Wiele czasu i uwagi zajmują nam bieżące sprawy, kontakty. Jednak pierwszym powołaniem naszej zdolności poznawania jest rozpoznawanie śladów boskiego pochodzenia, Bożej ingerencji. Cuda nie zawsze są ewidentne. Bywają zwyczajne jak nieśmiały przebiśnieg pod koniec marca, jak śpiewający kos wieczorową porą na czubku świerka. Ten kto je dostrzega doznaje pokoju. Są też cuda niezwykłe jak chleb, który staje się Ciałem, jak kielich, co Krew Pańską zachowuje.
