1 godzina temu
W 150. rocznicę wmurowania kamienia węgielnego pod sanktuarium w Pompei, papież Leon XIV przypomina o duchowej potędze Różańca, wskazując go jako drogę do wewnętrznego spokoju i niezbędne lekarstwo na współczesne konflikty zbrojne.
Więcej artykułów o Kościele znajdziesz na stronie głównej: ewtn.pl
Źródło: EWTN PolskaPhoto credit: Vatican Media
Tekst został przetłumaczony i opracowany na podstawie oryginalnych materiałów źródłowych przez EWTN Polska.
Jeśli chcesz być na bieżąco zapraszamy do zapisania się do newslettera.
Papież Leon XIV wygłoszona podczas MSzy świętej sprawowanej w Pompejach w 150-lecia położenia kamienia węgielnego pod Sanktuarium w Pompei homilia papieża Leona XIV stanowi głęboką refleksję nad dziedzictwem św. Bartolo Longo. Ojciec Święty ukazał postać założyciela jako wizjonera, który na gruzach starożytnej cywilizacji wzniosł nie tylko mury świątyni, ale całe „miasto maryjne”. Nawiązując do nauczania Leona XIII oraz św. Jana Pawła II, Papież podkreślił, iż Pompeje pozostają kluczowym punktem na mapie nowej ewangelizacji, szczególnie w czasach, gdy współczesne społeczeństwa zdają się tracić pamięć o swoich chrześcijańskich korzeniach.
Teologiczne serce homilii bije wokół tajemnicy Różańca, który Leon XIV zdefiniował jako autentyczny akt miłości, a nie jedynie mechaniczne powtarzanie modlitewnych formuł. Poprzez echo pozdrowienia anielskiego wierni zaproszeni są do kontemplacji oblicza Chrystusa oczami Jego Matki. Papież zaznaczył, iż w maryjnym „tak” rodzi się nie tylko Zbawiciel, ale i cały Kościół, a sama modlitwa – choć z natury maryjna – posiada serce chrystologiczne i eucharystyczne. Przywołując myśl św. Bartolo Longo o „żywym Różańcu”, Ojciec Święty wskazał na Eucharystię jako naturalne dopełnienie tej modlitwy, będące źródłem i szczytem życia każdego chrześcijanina.
Wizja modlitwy zaprezentowana przez Papieża jest nierozerwalnie związana z konkretnym działaniem, czyli ewangeliczną caritas. Autentyczne spotkanie z Bogiem w tajemnicach różańcowych musi owocować troską o najsłabszych, co w Pompejach od dekad manifestuje się poprzez opiekę nad sierotami i dziećmi więźniów. Leon XIV zwrócił uwagę, iż Różaniec powinien dziś skupiać się na palących intencjach świata, takich jak ochrona trwałości rodziny oraz dążenie do pokoju zagrożonego przez międzynarodowe napięcia i ekonomię przedkładającą handel bronią nad wartość ludzkiego życia.
Zakończenie homilii stało się żarliwym wezwaniem o pokój, który – jak podkreślił sukcesor św. Piotra – bierze swój początek w ludzkim sercu. W obliczu codziennych obrazów śmierci Papież wezwał do ufności w orędownictwo Maryi, określanej mianem „wszechmocnej przez łaskę”. Modlitwa ta ma być wołaniem o Boże miłosierdzie, które potrafi uciszyć bratobójczą nienawiść i oświecić sumienia rządzących. Ostatecznym przesłaniem Leona XIV pozostaje przekonanie, iż żadna ziemska potęga nie jest w stanie uratować świata, a jedyną prawdziwą siłą zdolną do przemiany rzeczywistości jest objawiona w Jezusie Chrystusie moc Bożej miłości.
.webp)
