Rok od Symfonii Miłosierdzia

Rok temu, 26 kwietnia, byliśmy świadkami niezwykłego wydarzenia. W dniu pożegnania Ojca Świętego Franciszka w Krakowie wybrzmiała „Symfonia Miłosierdzia” – modlitewne dziękczynienie za Jego pontyfikat oraz wspólne błaganie o pokój na świecie.

Tą modlitwą, choć tylko przez krótką chwilę, otoczyliśmy cały świat, myśląc o wszystkich, którzy cierpią z powodu wojen, prześladowań i ludzkich ambicji – o tych, o których z tak wielką troską i mocą upominał się papież Franciszek.

Tego dnia na jednej scenie spotkały się uniwersalne wartości: dobro, piękno i prawda. Poprzez słowa św. siostry Faustyny wybrzmiały one w najpiękniejszych utworach składających się na tę wyjątkową Symfonię. Stała się ona wspólnotową, jednoczącą modlitwą ludzkich serc poruszonych ideą Miłosierdzia.

„Symfonia Miłosierdzia” to dzieło przekraczające wszelkie granice – państw i kontynentów, kultur i tradycji. To przestrzeń, w której zanikają podziały, ustępując miejsca dialogowi i wspólnemu doświadczeniu modlitwy. W swojej najgłębszej warstwie buduje ono solidarność i jedność, przypominając o odpowiedzialności za dobro wspólne.

Ze sceny popłynęły niezwykłe kompozycje autorstwa Bartka Gliniaka, przeplatane wizualizacjami przedstawiającymi wizerunek Jezusa Miłosiernego oraz reprodukcjami wielkich dzieł sztuki mistrzów różnych epok. Muzyka i obraz stworzyły spójną opowieść o miłosierdziu, obecnym w historii i kulturze świata.

W wydarzeniu wzięli udział wybitni artyści z Polski i zagranicy, reprezentujący różnorodne tradycje muzyczne. Towarzyszyły im znakomite zespoły – Chór Filharmonii Krakowskiej, Orkiestra Akademii Beethovenowskiej oraz Schola Sióstr Zgromadzenia Matki Bożej Miłosierdzia.

Dzieło Bartka Gliniaka wyróżnia się podniosłym charakterem i głębokim zakorzenieniem w kulturze. Poszczególne utwory nawiązują do tradycji różnych narodów, a wielość języków i brzmień tworzy niezwykle barwną, harmonijną całość.

Głębia tej muzyki – pełnej emocji, duchowej siły i autentycznego piękna – na długo pozostanie w naszej pamięci. Współbrzmienie muzyki, obrazu i modlitwy stworzyło wyjątkową przestrzeń, w której każdy mógł odnaleźć cząstkę siebie i poczuć się częścią jednej, ludzkiej wspólnoty.

Wróćmy wspomnieniami do tego dnia