1 godzina temu
Artykuł sponsorowany. Rosnące znaczenie recyklingu tworzyw sprawia, iż producenci coraz częściej analizują możliwość wykorzystania regranulatu zamiast materiału pierwotnego. Taki surowiec może ograniczyć zapotrzebowanie na nowe tworzywo i przywrócić do obiegu odpady, które zostały adekwatnie posortowane oraz przetworzone. Nie oznacza to jednak, iż każdy regranulat sprawdzi się w dowolnym procesie. Decyzję trzeba oprzeć na parametrach partii, wymaganiach produktu i warunkach pracy maszyn.
Jak powstaje regranulat LDPE?
Regranulat LDPE otrzymuje się z odpowiednio przygotowanych odpadów wykonanych z polietylenu małej gęstości. Materiał jest najpierw zbierany i sortowany, a następnie oczyszczany, rozdrabniany oraz poddawany przetworzeniu. Stopione tworzywo zostaje przefiltrowane i uformowane w granulat, który może ponownie trafić do produkcji. Dokładny przebieg procesu zależy od pochodzenia odpadów, ich czystości oraz parametrów, jakie ma osiągnąć gotowy surowiec. Produkcją regranulatów LDPE, przemiałów oraz wyrobów foliowych zajmuje się PROiP. Firma prowadzi również zagospodarowanie odpadów, dzięki czemu uczestniczy w kolejnych etapach obiegu tworzyw: od przyjęcia materiału wymagającego przetworzenia po wytworzenie surowca lub gotowych produktów z folii. Jakość regranulatu zależy w dużej mierze od jakości wsadu. o ile odpady zawierają inne tworzywa, metale, papier, wilgoć albo pozostałości substancji, konieczne jest ich skuteczne oddzielenie. Niedostatecznie oczyszczony materiał może powodować powstawanie wtrąceń, zmianę koloru, pogorszenie adekwatności mechanicznych lub problemy podczas przetwórstwa.
Które parametry należy sprawdzić przed wykorzystaniem materiału?
Sam skrót LDPE nie opisuje wszystkich adekwatności surowca. Przed wdrożeniem regranulatu trzeba zweryfikować między innymi wskaźnik szybkości płynięcia, gęstość, wilgotność, jednorodność, barwę oraz poziom zanieczyszczeń. Znaczenie ma również zapach materiału i stabilność parametrów pomiędzy dostawami. Wymagania będą inne dla grubej folii technicznej, inne dla worków, a jeszcze inne dla elementów poddawanych znacznym obciążeniom. Wskaźnik szybkości płynięcia informuje, jak tworzywo zachowuje się po uplastycznieniu. Materiał niedopasowany do konkretnej linii może utrudniać utrzymanie stabilnego procesu i adekwatnej grubości wyrobu. Równie istotna jest powtarzalność partii. choćby regranulat o dobrych parametrach początkowych nie spełni oczekiwań producenta, o ile jego adekwatności będą wyraźnie zmieniały się z każdą dostawą. Przed przejściem do regularnej produkcji warto wykonać próbę technologiczną. Pozwala ona ocenić zachowanie surowca w rzeczywistych warunkach, dobrać temperatury i prędkość pracy urządzeń oraz sprawdzić gotowy wyrób. Test powinien obejmować nie tylko wygląd produktu, ale także jego wytrzymałość, elastyczność, szczelność lub inne cechy wynikające z zastosowania.
Czy regranulat zawsze może całkowicie zastąpić nowe tworzywo?
W części produktów technicznych możliwe jest zastosowanie wysokiego udziału materiału pochodzącego z recyklingu. W innych przypadkach lepszym rozwiązaniem będzie połączenie regranulatu z surowcem pierwotnym. Proporcje dobiera się do wymaganych adekwatności i stabilności procesu. o ile produkt musi spełniać szczególne normy dotyczące kontaktu z żywnością, higieny, bezpieczeństwa lub długotrwałej odporności, konieczna jest oddzielna analiza dopuszczalności konkretnego materiału. Regranulat nie powinien być traktowany jako tańszy zamiennik wybierany wyłącznie na podstawie ceny za kilogram. Zmienna jakość może prowadzić do przestojów, zwiększenia liczby wadliwych sztuk i strat materiałowych, które zniwelują początkową oszczędność. Znacznie ważniejsze są zgodność parametrów z procesem, wiarygodne pochodzenie surowca oraz możliwość utrzymania powtarzalnych dostaw. Nie każdy wyrób potrzebuje też identycznej estetyki. Regranulaty w odcieniach szarości mogą dobrze sprawdzać się w workach, foliach ochronnych i innych zastosowaniach technicznych, w których jednolity, bardzo jasny kolor nie jest najważniejszym kryterium. Wybór materiału powinien wynikać z funkcji produktu, a nie z założenia, iż surowiec z recyklingu musi wyglądać dokładnie tak samo jak tworzywo pierwotne.
Jak regranulat wspiera obieg zamknięty tworzyw?
W modelu liniowym surowiec jest pozyskiwany, przetwarzany, używany i usuwany. Recykling materiałowy pozwala wydłużyć jego obecność w gospodarce. Odpowiednio przygotowane odpady stają się ponownie wsadem produkcyjnym, co może ograniczać ilość materiału kierowanego do unieszkodliwienia oraz zapotrzebowanie na nowe tworzywa. Rzeczywisty efekt zależy jednak od sprawności zbiórki, sortowania, transportu i samego procesu przetwarzania. Producent planujący wykorzystanie regranulatu powinien uwzględnić możliwość późniejszego recyklingu już na etapie projektowania wyrobu. Łączenie wielu trudnych do rozdzielenia materiałów, stosowanie zbędnych dodatków lub tworzenie konstrukcji niemożliwych do demontażu może utrudniać kolejny cykl przetwarzania. Prostszą drogę do odzysku zapewniają produkty wykonane z dobrze zidentyfikowanego tworzywa i zaprojektowane z myślą o sortowaniu. Regranulat LDPE może z powodzeniem zastąpić część lub całość surowca pierwotnego, o ile jego parametry odpowiadają wymaganiom produktu. Najbezpieczniejszą podstawą wdrożenia są dane techniczne, próby produkcyjne i kontrola kolejnych dostaw. Dzięki temu wykorzystanie materiału z recyklingu staje się przewidywalnym elementem procesu, a nie eksperymentem obciążonym ryzykiem niestabilnej jakości.
