Z dzisiejszego psalmowego newslettera:
Nikt bowiem siebie samego nie może wykupić ani nie uiści Bogu ceny swego wykupu (Ps 49,8).
Współczesność podsuwa kuszącą obietnicę: jeżeli zarobisz wystarczająco dużo, zabezpieczysz się przed wszystkim. Kupujemy polisy, badania, alarmy i kolejne zabezpieczenia – potrzebne i rozsądne – ale istnieje granica, której karta kredytowa nie przekroczy. Psalm brutalnie przebija bańkę samowystarczalności: człowiek nie jest swoim własnym zbawcą. Nie oznacza to bezradności, ale wolność od wyniszczającego przekonania, iż wszystko musi zależeć ode mnie. Jezus mówi o człowieku, który zdobywa cały świat, a może utracić siebie (por. Mk 8,36-37), odsłaniając różnicę między tym, co ma cenę, a tym, co ma wartość. Ewangelia otwiera więc przestrzeń nadziei: życia nie trzeba obsesyjnie posiadać, można je przyjąć jako dar i przeżywać w relacji z Bogiem oraz ludźmi.
Nie wszystko, co najcenniejsze, ma cenę – życie najgłębiej odkrywa się jako dar.
