Uczyniłeś nas przysłowiem wśród pogan, głowami potrząsają nad nami ludy.
(Ps 44,15)
תהל’ 44:14: “תְּשִׂימֵ֣נוּ מָ֭שָׁל בַּ גֹּויִ֑ם מְנֹֽוד ־רֹ֝֗אשׁ בַּל ־אֻמִּֽים ׃”
Słowo מָשָׁל ma najprawdopodobniej swoje źródło w מָשַׁל. Niby to samo, a jednak troszkę się różnią. Pierwsze z nich znaczy przysłowie, drugie – sprawować
władzę/panować. Można śmiało pokusić się o stwierdzenie, iż powiedzenia dają jakąś władzę nad rzeczywistością. W końcu są nie tylko refleksją nad jej stanem, ale też oceną. Stanie się przysłowiem nie koniecznie musi należeć do najlepszych doświadczeń. Można bowiem być podanym jako wzór, bądź jako ostrzeżenie. Tutaj psalmista zdecydowanie mówi w tym drugim kontekście. Jak się okazuje niewielka jest różnica między stygmatami, a stygmatyzacją.
