Przymierze

Dał pokarm tym, którzy się Go boją; pamiętać będzie wiecznie o swoim przymierzu. (Ps 111,5)
Escam dedit timentibus se; memor erit in saeculum testamenti sui.

Bóg troszczył się o swój Lud w czasie wędrówki przez pustynię do Ziemi Obiecanej. Dbał, by nie zabrakło im pożywienia, dawał im tyle chleba i mięsa, ile było potrzeba. Zawarł z Ludem przymierze, które jest niezmienne.
Bóg nie zapomni, nie zerwie, nie wyprze się człowieka, choćby jeżeli on nie dotrzyma przymierza.
Bóg z każdym z nas zawiera przymierze, przymierze we krwi Chrystusa, przymierze w chrzcie, troszczy się o nas i zaspokaja nasze potrzeby, zawsze daje nam tyle, ile potrzeba do osiągnięcia życia wiecznego.