Przy polskiej granicy stał zamek jak z baśni. Jego ruiny hipnotyzują od pierwszego kroku

Zaledwie kilkanaście kilometrów od polskiej granicy można poczuć się jak w świecie fantasy. Wśród skał, mgieł i zielonych dolin wyrastają surowe ruiny zamku i klasztoru w Oybinie. To wyjątkowe miejsce, gdzie historia miesza się z legendą, a każdy krok prowadzi w nieoczywistą stronę.
W Górach Żytawskich, na styku Niemiec i Czech, wśród zielonych wzgórz i piaskowcowych skał, leży niewielki kurort. To miejsce, które od pierwszej chwili działa na wyobraźnię. Spokojne, trochę ukryte, jakby żyło z dala od nowoczesnego świata. Otaczają je lasy, wąskie doliny i charakterystyczne skalne formacje. W samym środku tej scenerii wyrasta góra Oybin. Na jej szczycie stoją malownicze ruiny zamku i klasztoru - surowe, monumentalne i tak sugestywne, iż trudno oderwać od nich wzrok. jeżeli szukasz nietuzinkowego miejsca na wyprawę, właśnie je znalazłaś.

REKLAMA







Zobacz wideo "Gwiazd na miarę Grażyny Torbickiej już nie będzie". Marcin Prokop w "Z bliska"



Saksoński kompleks robi wrażenie. Ma też ciekawą historię
Z Oybinem od dawna wiąże się legenda, która dodaje tej okolicy nuty tajemnicy. Opowieść o "Skoku Dziewicy" krąży tu od pokoleń. Młoda kobieta, uciekając przed mężczyzną, który chciał ją zmusić do małżeństwa, miała skoczyć ze skały, wybierając śmierć zamiast uległości. Do dziś wskazuje się punkt, z którego podobno rzuciła się w przepaść. Ile w tym prawdy? Trudno rozstrzygnąć, ale atmosfera tego miejsca sprawia, iż historia brzmi przekonująco.
Na szczycie góry Oybin już w XIII wieku istniała warownia, która pilnowała ważnego szlaku handlowego. Z czasem została rozbudowana w potężny zamek górski, a jego znaczenie rosło wraz z kolejnymi właścicielami. Przełom przyniósł XIV wiek, kiedy obiekt przejął Karol IV Luksemburski. To właśnie on postanowił stworzyć tu reprezentacyjną rezydencję o szczególnym znaczeniu dla całego regionu.
Po okresie świetności zamek stopniowo popadał w zapomnienie. Najpierw opustoszał wraz z nadejściem reformacji, a później jego los przypieczętowały katastrofy naturalne. W XVI wieku w budowlę uderzył piorun, wywołując pożar, a kilkadziesiąt lat później doszło do obsunięcia skały, które poważnie uszkodziło zabudowania. Od tego momentu warownia zaczęła zamieniać się w ruinę.


Do dziś zachowały się fragmenty murów, baszt i zabudowań mieszkalnych. Spacer między nimi daje wyobrażenie o skali całego założenia. Widać dawne przejścia, elementy obronne i przestrzenie, które kiedyś pełniły funkcje administracyjne. Część pomieszczeń zachowała się w lepszym stanie i została udostępniona do zwiedzania turystycznego. Z góry rozciągają się szerokie widoki na dolinę i okoliczne wzgórza.



Obok zamku powstał klasztor celestynów, jedyny taki w tej części Europy. Jego sercem był gotycki kościół, który choćby teraz robi wrażenie swoją skalą. Zachowały się wysokie ściany, łuki i fragmenty okien, przez które wpada światło i buduje specyficzny charakter tego miejsca. Część zabudowy wykuto w skale, więc wszystko wygląda, jakby było naturalnie wpisane w górę. Pozostałości klasztoru mają w sobie ciszę i spokój, które skłaniają do myślenia. To jedno z tych miejsc, które zostają w głowie jeszcze długo po zejściu ze szlaku.






Gdzie można zaparkować w Oybinie? Postój nie nadwyręży budżetu
Dojazd do Oybina nie sprawia większych problemów, zwłaszcza z południowo-zachodniej Polski. Miejscowość leży tuż przy granicy, niedaleko Bogatyni i niemieckiej Żytawy, więc to dobry kierunek choćby na spontaniczny wypad. Na miejscu przygotowano kilka parkingów, z których największy znajduje się w centrum. Ceny są rozsądne. Za kilka godzin postoju zapłacisz ok. 3 euro, a cały dzień to wydatek rzędu 5 euro. Jest również dobra wiadomość dla właścicieli psów: na teren ruin można wejść z czworonogiem.
Start wędrówki zaczyna się praktycznie w środku miasteczka. Wystarczy skierować się w stronę głównej ulicy i wypatrywać niewielkiego oznaczenia prowadzącego w górę. Ścieżka gwałtownie przechodzi w schody i leśny trakt, który wprowadza w klimat miejsca. Podejście nie jest wymagające, a po drodze pojawiają się pierwsze widoki i skalne formacje.


Przy wejściu na teren ruin działa kasa biletowa. Wstęp dla dorosłych kosztuje 5 euro, a dla dzieci 1,5 euro. Na miejscu można dostać prostą mapę i krótki opis trasy, co pomaga w zwiedzaniu. Samo przejście nie zajmuje wiele czasu. Spokojny spacer trwa około dwóch godzin, choć widoki skutecznie zachęcają, żeby zostać tu trochę dłużej.



Poza samymi ruinami warto przejść się okrężną ścieżką wokół góry. Prowadzi przez wąskie przejścia między skałami, punkty widokowe i mniej oczywiste zakamarki. Po drodze można natrafić na dawną gospodę, nieczynną kolejkę linową czy niewielki budynek Camera Obscura. Na uwagę zasługuje też górski cmentarz ukryty między starymi murami. Niewielki, cichy, z widokiem na dolinę, tworzy zupełnie inny klimat niż reszta kompleksu. Co najbardziej przyciąga cię do takich miejsc? Zapraszamy do udziału w sondzie oraz do komentowania.