Profanować (חָלַל – ḥālal)

profanować, bezcześcić, przebijać

«Powiedz domowi Izraela: Tak mówi Pan Bóg: Oto Ja pozwalam bezcześcić świątynię moją, dumę waszej potęgi, euforia waszych oczu, tęsknotę waszych serc. Synowie wasi i córki wasze, których opuściliście, od miecza poginą. (Ez 24,21)

‎‎ אֱמֹ֣ר׀ לְבֵ֣ית יִשְׂרָאֵ֗ל כֹּֽה־אָמַר֘ אֲדֹנָ֣י יְהוִה֒ הִנְנִ֙י מְחַלֵּ֤ל אֶת־מִקְדָּשִׁי֙ גְּא֣וֹן עֻזְּכֶ֔ם מַחְמַ֥ד עֵֽינֵיכֶ֖ם וּמַחְמַ֣ל נַפְשְׁכֶ֑ם וּבְנֵיכֶ֧ם וּבְנֽוֹתֵיכֶ֛ם אֲשֶׁ֥ר עֲזַבְתֶּ֖ם בַּחֶ֥רֶב יִפֹּֽלוּ

Εἰπὸν πρὸς τὸν οἶκον τοῦ Ισραηλ Τάδε λέγει κύριος Ἰδοὺ ἐγὼ βεβηλῶ τὰ ἅγιά μου, φρύαγμα ἰσχύος ὑμῶν, ἐπιθυμήματα ὀφθαλμῶν ὑμῶν, καὶ ὑπὲρ ὧν φείδονται αἱ ψυχαὶ ὑμῶν· καὶ οἱ υἱοὶ ὑμῶν καὶ αἱ θυγατέρες ὑμῶν, οὓς ἐγκατελίπετε, ἐν ῥομφαίᾳ πεσοῦνται.

Loquere domui Israhel haec dicit Dominus Deus ecce ego polluam sanctuarium meum superbiam imperii vestri et desiderabile oculorum vestrorum et super quo pavet anima vestra et filii vestri et filiae quas reliquistis gladio cadent.

Czasownik חָלַל (ḥālal) pojawia się około stu czterdziestu trzech razy i obejmuje kilka odrębnych, ale powiązanych ze sobą znaczeń: „profanowanie” tego, co święte, „bezczeszczenie” osób lub miejsc, oraz „przebicie” lub „śmiertelne zranienie”. Wszystkie te niuanse łączy sens przekraczania granicy wyznaczonej przez Boga – niezależnie od tego, czy jest to granica rytualna, moralna, czasowa czy fizyczna.
Aby w pełni zrozumieć wymowę słowa ḥālal należy uwzględnić to, iż w centrum życia Izraela opartego na przymierzu stoi wezwanie: „Bądźcie świętymi, bo Ja, Pan, wasz Bóg, jestem święty” (Kpł 19,2). Zatem termin ḥālal wielokrotnie wskazuje na przeciwieństwo świętości. Czasownik ten pojawia się zawsze wtedy, gdy coś lub ktoś, kogo Bóg wyodrębnił, jest traktowany jako zwyczajny. Dlatego Księga Kapłańska ostrzega kapłanów, by nie „profanowali” świątyni ani rzeczy świętych (Kpł 21,12; 22,2). Każdy wierny powinien też unikać zachowań, które uczyniłyby świątynię „zwyczajną” (Kpł 19,30). Granica jest jasna: świętość jest darem od Boga; profanacja jest buntem człowieka. Proroctwo, które wybrzmiewa w wersetach Ezechiela mówi o upadku Jerozolimy i o zniszczeniu Pierwszej Świątyni (Świątyni Salomona) przez Babilon. Świątynia była dla Izraelitów najważniejszym miejscem na ziemi, symbolem Bożej obecności oraz źródłem narodowej dumy i bezpieczeństwa. Zapowiedź śmierci dzieci, które pozostały w Jerozolimie, potęguje ogrom nadchodzącej katastrofy i kary za grzechy narodu. W tym samym rozdziale jest mowa o śmierci żony proroka, a Bóg zakazuje mu publicznej żałoby. Ma to być znakiem dla Izraelitów, iż nadchodząca tragedia narodowa będzie tak porażająca, iż nie będą w stanie odprawiać tradycyjnych obrzędów żałobnych. Ezechiel wielokrotnie ubolewa, iż wygnanie „zbezcześciło” imię Boże wśród narodów (Ez 36,20-23), jednak pojawia się też nadzieja, iż sam Pan podejmie działanie „ze względu na Moje święte imię, które wy zbezcześciliście”.