Poznajmy, dążmy do poznania Pana; Jego przyjście jest pewne jak poranek, jak wczesny deszcz przychodzi On do nas, i jak deszcz późny, co nasyca ziemię”. (Oz 6,3)
וְנֵדְעָ֣ה נִרְדְּפָ֗ה לָדַ֨עַת֙ אֶת־יְהוָ֔ה כְּשַׁ֖חַר נָכֹ֣ון מֹֽוצָאֹ֑ו וְיָבֹ֤וא כַגֶּ֨שֶׁם֙ לָ֔נוּ כְּמַלְקֹ֖ושׁ יֹ֥ורֶה אָֽרֶץ׃
καὶ γνωσόμεθα διώξομεν τοῦ γνῶναι τὸν κύριον, ὡς ὄρθρον ἕτοιμον εὑρήσομεν αὐτόν, καὶ ἥξει ὡς ὑετὸς ἡμῖν πρόιμος καὶ ὄψιμος τῇ γῇ.
sciemus sequemurque ut cognoscamus Dominum quasi diluculum praeparatus est egressus eius et veniet quasi imber nobis temporaneus et serotinus terrae
Poznanie (דַּעַת daʽat), pochodzi od rdzenia jdʽ, który oznacza “wiedzieć”, “poznać”, ale także „zauważyć”, „doświadczyć”, zrozumieć”. W księgach mądrościowych Starego Testamentu „poznanie” (דַּעַת daʽat) oznacza mądrość i jest przymiotem człowieka mądrego.
Dzisiejsza Liturgia Słowa rozpoczyna się od wezwania proroka Ozeasza: „Poznajmy, dążmy do poznania Pana…” (Oz 6,3-6). Słowa pochodzące od rdzenia jdʽ tworzą w tym fragmencie inkluzję, ponieważ w ostatnim zdaniu usłyszymy: „Miłości pragnę, nie krwawej ofiary, poznania Boga bardziej niż całopaleń” i są to słowa samego Boga wyrażające Jego pragnienie. Wyrazem „miłości”, jakiej Bóg pragnie od nas jest „poznanie”. Nie możemy kochać kogoś, kogo nie znamy, ale także odwrotnie, jak mówi Grzegorz Wielki „amoris ipse notitia est” – miłość jest drogą poznania, dlatego Ozeasz wzywa nas: „spieszmy się poznać Pana”. Poznanie miłości Boga do mnie prowokuje odwzajemnienie moją miłością do Boga.
