Posłać (שׁלח šālaḥ)

Stwarzasz je, gdy ślesz swego Ducha
i odnawiasz oblicze ziemi. (Ps 104,30)

תְּשַׁלַּ֣ח ר֭וּחֲךָ יִבָּרֵא֑וּן וּ֝תְחַדֵּ֗שׁ פְּנֵ֣י אֲדָמָֽה׃

ἐξαποστελεῖς τὸ πνεῦμά σου, καὶ κτισθήσονται, καὶ ἀνακαινιεῖς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς.

Emittes spiritum tuum, et creabuntur: et renovabis faciem terræ.

Posłać (שׁלח šālaḥ), czasownik ten w języku hebrajskim znaczy również „przysłać”, „wyciągnąć, np. rękę”, „wysłać”, „oddalić”, a choćby „wygnać”. W Biblii greckiej czasownik שׁלח (šālaḥ) jest tłumaczony najczęściej słowem αποστέλλω.
W dzisiejszym Psalmie responsoryjnym (Ps 104) dopełnieniem czasownika שׁלח (šālaḥ) jest רוּחַ (rûaḥ) – Duch Boga: „Kiedy odbierasz im oddech marnieją i w proch się obracają. Stwarzasz je, gdy ślesz (שׁלח) swego Ducha i odnawiasz oblicze ziemi” (ww.29-30). Podmiotem czasownika שׁלח (šālaḥ) jest Bóg, który „posyła” swego Ducha. Psalmista nie wskazuje miejsca posłania czy adresata, ale podkreśla skutek tego posłania: „odnawiasz oblicze ziemi”. W oryginalnej wersji Psalmu za słowem „odnawiasz”, kryje się hebrajski czasownik בָּרָא (bārā), który znaczy „stwarzać”. Bóg posyłając swego Ducha ciągle „stwarza” nowe życie na ziemi, gdzie stale przeplatają się śmierć i życie.
W dzisiejszej Ewangelii (J 20,19-23) Jezus Zmartwychwstały tchnie na uczniów zgromadzonych w Wieczerniku mówiąc: „Przyjmijcie Ducha Świętego” i posyła ich, aby odpuszczali grzechy: „Jak Ojciec mnie posłał, tak i Ja was posyłam”. Misja odpuszczenia grzechów jest dziełem Boga, Jego Ducha, a przyjęcie odpuszczenia jest powstaniem do nowego życia, które Bóg miłujący życie, ciągle daje nam na nowo. Nie jest to zwykła kontynuacja naszej egzystencji, ale otrzymaniem udziału w życiu samego Boga.