Bo Pan swój lud miłuje,
pokornych wieńczy zwycięstwem (Ps 149,4)
תהל’ 149:4: „כִּֽי ־רֹוצֶ֣ה יְהוָ֣ה בְּ עַמֹּ֑ו יְפָאֵ֥ר עֲ֝נָוִ֗ים בִּ ישׁוּעָֽה ׃”
Przyjęło się jakoś tak dziwnie, iż nazywanie kogoś pokornym, jest równoznaczne z uznaniem tej osoby za życiowo nieporadną, bądź naiwną. Jednak biblijny kontekst עָנָו jest dużo szerszy niż tylko określenie cechy charakteru. Wiąże się także z sytuacją życiową. Ktoś może spokojnie tolerować – słowo klucz w zrozumieniu – swoją trudną sytuację życiową podkładając jednocześnie zaufanie w Bogu. Trudno powiedzieć, żeby na przykład Mojżesz był osobą spokojną i nierozgarnietą, a Pismo Święte używa wobec niego takiego samego określenia: וְהָאִישׁ מֹשֶׁה עָנָו מְאֹד – „A Mojżesz był człowiekiem bardzo pokornym” (Lb 12,3). Pokora jest uznaniem rzeczywistości jako takiej, ze świadomością, iż nad wszystkim rządzi PAN.






.webp)








