Staliśmy się przedmiotem wzgardy dla naszych sąsiadów, igraszką i pośmiewiskiem dla otoczenia. (Ps 79,4)
הָיִינוּ חֶרְפָּה לִשְׁכֵנֵינוּ לַעַג וָקֶלֶס לִסְבִיבוֹתֵינוּ׃
ἐγενήθημεν ὄνειδος τοῖς γείτοσιν ἡμῶν μυκτηρισμὸς καὶ χλευασμὸς τοῖς κύκλῳ ἡμῶν.
facti sumus obprobrium vicinis nostris subsannatio et derisio his qui in circuitu nostro sunt.
Gdy świat staje się igrzyskiem szatanów – mówiąc za hrabią Henrykiem z Nie-Boskiej komedii – łatwo wpada się w doświadczenie poniżenia, czy wręcz pogardy. Chociaż i ta nierówna. Pan Cogito zwraca się: niech nie opuszcza ciebie twoja siostra Pogarda
dla szpiclów katów tchórzy – oni wygrają, pójdą na twój pogrzeb i z ulgą rzucą grudę. Taką akurat mieć należy.
Jednak w każdym naszym upokorzeniu (także tym od szpiclów, katów i tchórzy), możemy wołać do Pana, by odmienił nas los. On jest potężny!
