W sobotę 27 czerwca grupa naszych parafian wraz z ks. Dawidem uczestniczyła w pielgrzymce autokarowej do Niepokalanowa i Nieborowa.
Niepokalanów to miejsce oddane Niepokalanej na Jej wyłączną własność. Założyciel tego grodu Matki Bożej, św. Maksymilian Maria Kolbe, przybył tu w 1927 r. wraz z grupą 20 braci. W szczerym polu postawił figurkę Niepokalanej. Takie były skromne początki. Niepokalanów zaczął się od gipsowej figury Matki Bożej Niepokalanej, którą Ojciec Maksymilian z kilkoma współbraćmi postawił na teresińskich polach, należących do księcia Jana Druckiego-Lubeckiego. Brat Zenon Żebrowski – mianowany przez Ojca Maksymiliana kierownikiem budowy, zdobył kilka gotowych elementów z betonu, z których na poczekaniu zbudował postument. Figurę kupiono w Warszawie za 90 złotych. Przewidziany teren pod budowę klasztoru rozciągał się za wystawioną figurą, tuż przy zaplanowanej bramie. W ten sposób Matka Boża Niepokalana stanęła na czele „owego dzieła jako jego Właścicielka, Strażniczka i Gospodyni, gestem rozłożonych rąk zapraszająca gościnnie do swej zagrody”.Poświęcenia figury dokonał proboszcz parafii Pawłowice, 6 sierpnia 1927 r.
Bóg błogosławił Zagrodzie Niepokalanej. Napływały liczne i cenne powołania. W 1927 r. Niepokalanów liczył tylko 18 zakonników, a w 1939 r. – 762, w tym 204 kandydatów. Na terenie 25 ha stopniowo i planowo powstawały obiekty, które służyły sprawnemu działaniu i dużej samowystarczalności tego miasteczka: uliczki, częściowo brukowane, i kolejka wąskotorowa, łącząca garaż ze stacją kolejową Szymanów, przestrzenie zalesione, dostosowane do celów rekreacyjnych, gospodarstwo hodowlane, inspekty, pasieka, żywopłoty, własne ujęcia wody: 9 studni i dwa stawy, dwa boiska sportowe, kilka kaplic, drukarnia z całym zapleczem: introligatornią, ekspedycją, magazynami. Ponadto elektrownia, remiza straży pożarnej z trzema sekcjami gaśniczymi, szpitalik, cmentarz grzebalny, radiostacja i szkoły dla kandydatów: nowicjat, juniorat, małe seminarium misyjne. Wszystko to tworzyło obraz klasztoru, którego kształt stał się dziełem zaledwie dziesięciu lat. Rozwinął rozległą i nowoczesną działalność apostolską. Przybywały nowe i lepsze maszyny drukarskie, co roku powiększano nakłady czasopism, włączano nowe tytuły.
Już za czasów III Rzeczypospolitej ziściły się marzenia Ojca Maksymiliana o działalności Radia i Telewizji Niepokalanów. 1 marca 1995 r. rozpoczęło nadawanie „Radio Niepokalanów”, a 11 lutego 1996 r. uroczystego otwarcia „Telewizji Niepokalanów” dokonał ks. Prymas kard. Józef Glemp w towarzystwie przedstawicieli Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji.
Zaszczytem i euforią Niepokalanowa zawsze byli jego goście, zwłaszcza spośród dostojników kościelnych. A lista ich jest bardzo bogata. Prymas Tysiąclecia kard. Stefan Wyszyński gościł w Niepokalanowie 37 razy, a kard. Karol Wojtyła – 6 razy, ostatni raz jako Jan Paweł II. W Niepokalanowie odbyły się: Międzynarodowy Kongres Mariologiczny (1994), sympozja mariologiczno-maryjne (27-28 października 2000 i 15-17 października 2004), a w 2007 r. Międzynarodowy Kongres Mariologiczno-Maryjny. Tutaj też dwukrotnie obradowała Plenarna Konferencja Episkopatu Polski. Ogłoszony Rok Kolbiański (14 sierpnia 2010) i Rok Świętego Maksymiliana (2011) spowodował, iż Niepokalanów stał się bardziej znany i częściej nawiedzany przez pielgrzymów.
Po zwiedzeniu Niepokalanowa udaliśmy się do Nieborowa, gdzie zwiedziliśmy piękny pałac. Początki tej pięknej rezydencji sięgają średniowiecza. Najprawdopodobniej w tym miejscu zbudowano drewnianą posiadłość, którą w XVI wieku przekształcono w szlachecki dwór. W 1694 roku wieś zakupił kardynał Michał Stefan Radziejowski. Był on jednym z najpotężniejszych ludzi w ówczesnej Rzeczypospolitej i jednym z najbogatszych mecenasów sztuki baroku. Nic więc dziwnego, iż w Nieborowie wzniósł przepiękną rezydencję utrzymaną w tym właśnie stylu.
Umierając, swój majątek zapisał w testamencie swoim stronnikom: Jerzemu Hipolitowi Towiańskiemu i jego żonie Konstancji. W kolejnych latach rezydencja przechodziła z rąk do rąk. Należała m. in. do Ogińskich, Lubomirskich i Radziwiłłów. Zwłaszcza ci ostatni dobrze zapisali się w historii Nieborowa. Michał Piotr Radziwiłł z pewnymi sukcesami zarządzał manufakturą majoliki, a Janusz Franciszek Radziwiłł zaangażował się w działalność konspiracyjną (okres okupacji hitlerowskiej).
Po 1945 roku dobra nieborowskie zostały znacjonalizowane i przeszły pod zarząd Muzeum Narodowego w Warszawie.
Dziękujemy wszystkim uczestnikom pielgrzymki za wspólnie spędzony czas.
.webp)
