Pobożni rodzice w obawie, by świat nie zepsuł im syna, oddali go do instytutu „Matki Bożej od Morza”. Wyróżniał się tak dalece wśród kolegów, iż nazywali go „świętym”. W roku 1664 zapisał się na uniwersytet w Barcelonie, gdzie studiował przez 10 lat teologię, aż swe studia uwieńczył doktoratem. W roku 1676 otrzymał święcenia kapłańskie. Jako młody kapłan został przez swojego biskupa skierowany do Barcelony na kierownika instytutu, który ufundował Tomasz Gasneri, marszałek dworu królewskiego i przewodniczący rady państwa Aragonii. Tu Józef spędził 10 lat, pełniąc równocześnie obowiązki proboszcza przy kościele NMP Królowej. W roku 1686 Oriol udał się pieszo do Rzymu w charakterze pielgrzyma. W Wiecznym Mieście nawiązał kontakt ze znakomitymi osobistościami kościelnymi. Po powrocie do Barcelony rozwinął szczególną opiekę nad żołnierzami i marynarzami. Oddał się także katechizacji dzieci. Prowadził bardzo surowe życie. Pokarm przyjmował tylko raz na dzień, często żył o chlebie i wodzie. Spał tylko do 4 godzin na dobę i to w pozycji siedzącej na stołku. Przez wiele godzin oddawał się modlitwie. Józef Oriol całe swoje kapłańskie życie spędził w Barcelonie. Tu także zastała go śmierć 23 marca 1702 roku, w 52. roku życia. Jego śmiertelne szczątki przeniesiono do kościoła „Matki Bożej od Sosny”, gdzie od roku 1677 rozwijał swą działalność. Do chwały błogosławionych wyniósł go Papież Pius VII w 1805 roku, a do chwały świętych – Papież św. Pius X w 1909 roku. W czasie rewolucji w Hiszpanii w latach 1936-1939 relikwie św. Józefa Oriola zostały wyrzucone z grobowca i w znacznej mierze zniszczone. Ich część odbiera kult w katedrze w Barcelonie.