Paść (רָעָה râ‘â)

Słuchajcie, narody, słowa Pańskiego, głoście na dalekich wyspach, mówiąc: „Ten, co rozproszył Izraela, zgromadzi go i będzie czuwał nad nim jak pasterz nad swą trzodą”. (Jr 31,10)

שִׁמְע֤וּ דְבַר־יְהוָה֙ גּוֹיִ֔ם וְהַגִּ֥ידוּ בָאִיִּ֖ים מִמֶּרְחָ֑ק וְאִמְר֗וּ מְזָרֵ֤ה יִשְׂרָאֵל֙ יְקַבְּצֶ֔נּוּ וּשְׁמָרֹ֖ו כְּרֹעֶ֥ה עֶדְרֹֽו׃

Audite verbum Domini, gentes, et annuntiate in insulis, quae procul sunt, et dicite: “ Qui dispersit Israel, congregabit eum et custodiet eum sicut pastor gregem suum ”.

Prorok Jeremiasz, określa Boga tytułem Pasterza. W obliczu niewoli babilońskiej, która dotknęła Naród Wybrany, łatwo stracić nadzieję. Ci, którzy byli świadkami zburzenia miasta i świątyni, uprowadzeni do obcego, dalekiego kraju, którym władali obcy „bogowie” stanęli przed wielką próbą. Niewola była karą, która dotknęła Królestwo Południowe, ponieważ Lud Wybrany zerwał przymierze z Bogiem. Pan, ich Bóg, przez usta Proroka, daje im jednak nadzieję. On Sam, będzie dla nich Pasterzem, On ich nie opuści w chwili zagrożenia, będzie się o nich troszczył i sprowadzi do domu, jak zabłąkaną owcę do stada.
Bóg, często na kartach Pisma jest opisywany i porównywany do Pasterza. To obraz znany i bliski Ludom Bliskiego Wschodu. To obraz Boga, który przywraca nadzieję, iż będzie dobrze, bo Bóg weźmie człowieka na swe ramiona. My też możemy tego doświadczyć.